Tražeći podatke za kratak tekst o Wagner grupi naišla sam na podatke o nekoliko sličnih grupa, među njima i na OREL.Nabacujem podatke redom kako sam na koji nailazila.
Kak što se čini tipičnim za mnoge ruske PVZK 1990-ih, organizacija veterana povezana sa Antiteror Orel služila je kao veza za nekoliko privatnih kompanija za obezbeđenje, od kojih je nekoliko, u jednom ili drugom trenutku, bilo registrovano pod Epiškinovim imenom. Pominje se i veza sa FSB Alpha i drugim jedinicama specijalaca, prema podacima iz registra ruskih kompanija.
Arhivirana verzija web stranice grupe pokazuje da je otprilike polovina pojedinaca povezanih s antiterorističkom orlovskom konfederacijom PVZK u jednom trenutku služila u Vazdušno-desantnim trupama (VDV), snagama za specijalne operacije 7. odreda specijalnih snaga (“ROSICH”) i 1. jedinica za posebne namene unutrašnjih snaga ili MVD (“Vityaz”). Još jedan manji deo grupe činili su veterani GRU-a, Vympel, Alpha i marinci ruske mornarice. Sada ugašena web stranica također ukazuje da je antiteroristička orlovska konstelacija povezanih odreda uključivala Patriotsku grupu i ROSA, od kojih su neki članovi možda prešli u Rusich, grupu ruskih veterana neonacističkih specijalaca koji će kasnije igrati značajnu ulogu u bitkama kod Debaljceva i Ilovajska u Donbasu, prema ekspertima za ljudska prava i vojnim veteranskim grupama sa sedištem u Ukrajini.
Na čelu sa Sergejem Isakovim i Epishkinom, veteranom Vympel-a koji je nekada vodio saperski tim na Balkanu, tim za borbu protiv terorizma Orel započeo je 1990-ih s operacijama čišćenja mina i zaštitom energetske infrastrukture u Iraku. Ruski registri kompanija navode Epishkina kao direktora pet kompanija koje eksplicitno navode filijale spenaza. On je takođe naveden kao deoničar u desetak drugih sigurnosnih kompanija, uključujući jednu pod nazivom Vityaz-Patriot i drugu pod nazivom Soldier of Fortune, koja je prvobitno registrovana u decembru 2001., a ugašena u novembru 2016.
Prema saznanjima kompanije koju je Isakov podelio s ruskom verzijom časopisa Forbes 2010., Antiteror Orel je započeo slučajnim susretom s ruskim nacionalistom Vladimirom Žironovskim 1997. U to vreme, Žironovski, žestoki populista, predvodio je delegaciju ruskih diplomata na putovanje u Irak, ali Žironovski je imao poteškoća da dobije dozvolu za delegaciju da preleti Iran na putu zbog sankcija UN-a koje su tada bile na čekanju protiv režima Sadama Huseina. Iskov, koji je već putovao u Irak zbog posla, rekao je da može pomoći u rešavanju problema Žironovskog i nedugo zatim, Isakov je dovezao Žirinovskog i njegovu gomilu parlamentaraca i novinara na Vnukovo Airlines, sada ugašenu aviokompaniju koju vodi Isakovljev jedan- time poslovni partner Sulejman Karimov.
Irak je takođe bio mesto gde su dva druga odreda povezana sa antiterorističkom Orel Grupom — Antiteror-Redut i TigrTop Rent — obe su opsluživale ruska državna energetska preduzeća. Obe grupe su se okupile iz grupe specijalaca padobranaca povezanih s klubom za obuku pod nazivom Centar za operativno-taktičke zadatke Redoubt, organizacijom koja je registrovana kao regionalna javna organizacija sa sedištem u Moskvi poznata kao Udruženje veterana mirovnih misija i lokalnih sukoba.
Registrirani direktor i predsednik udruženja, Viktorovič Makhotkin, služio je u ruskoj pacifičkoj floti, a kasnije se dobrovoljno prijavio da se bori u Čečeniji u sastavu 106. gardijske vazdušno-desantne divizije i borio se kao dobrovoljac u Abhaziji. Prema onlajn časopisu posvećenom obeležavanju operacija TigrTop Rent-a, članovi Antiteror-Reduta i TigrTop-a takođe su boravili u Avganistanu tokom perioda 2004–2006, a kasnije su služili u Ukrajini i Siriji pod zastavom Slavonskog korpusa i Wagner grupe.
Možda je najistaknutiji u ovoj grupi bio Vadim Gusev koji je kasnije uhapšen u Rusiji pod optužbom da je prekršio zakone koji zabranjuju plaćeničke aktivnosti nakon katastrofalnog susreta u blizini Palmire u Siriji u jesen 2013. koji je razotkrio njegove veze s Wagner grupom.
Godine 2008. Isakovova Antiteror Orel grupa predvodila je tim bivših sapera Vympel zaduženih za masovno čišćenje neeksplodiranih ubojnih sredstava u pripremi za izgradnju naftovoda Južni tok, zajedničkog poduhvata za distribuciju nafte između Gazproma i italijanske energetske kompanije Eni koji je zaustavljen nakon aneksija Krima. Upravo je ovaj dogovor učvrstio istaknuto mesto Antiteror grupe Orel u panteonu ruskih PVZK-a i verovatno je bio delimično odgovoran za ponovno osnivanje grupe pod okriljem RusCorp-a, kompanije registrovane u Moskvi 2007. godine, koja se stalno pojavljuje u digitalni papirni trag ruskih PVZK.
Prvobitno planiran da ide od Crnog mora kroz jugoistočnu Evropu, gasovodom Južni tok bi na kraju upravljao konglomerat rusko-evropskih energetskih kompanija koje su osnovale zajedničku korporaciju u Zugu u Švajcarskoj. Možda nije slučajno, Putin je potpisao sporazum o zajedničkom naftovodu sa tadašnjim italijanskim premijerom Silviom Berluskonijem u crnomorskom gradu Sočiju 2009. godine, samo nekoliko meseci nakon što je firma povezana s Kremljom pod nazivom Emercom Demining dobila veliki ugovor za razminiranje značajnog dela put gasovoda Južni tok u istočnoj Evropi.
U okviru paketa humanitarne pomoći sa Rusijom, Srpski centar za uklanjanje mina dodelio je ugovor kompaniji Emercom za razminiranje.Ovim ugovorom je podržan zajednički rusko-srpski tim sapera, što je Isakov istakao,u uspešnom čišćenju niškog aerodroma skoro deceniju nakon što je NATO bacio tone kasetne municije na to mesto. Veze koje je Antiteror Orel grupa uspostavila u Srbiji pokazale su se trajnim, a kasnije su se pojavile kao čvorište u balkanskoj mreži centara za regrutaciju i obuku koja je raspoređivala desetine Srba koji su se pridružili proruskim separatističkim jedinicama u istočnoj Ukrajini. Mnogi koji su se pridružili bataljonskim taktičkim grupama (BTG) u ovoj mreži, kao što su Batman, 1. Slavjansk, Prizrak i Međunarodna brigada, kasnije će se uključiti u neke od najintenzivnijih borbi u Donbasu.
Kako je izvestio reporter Novaja gazeta Roman Anin za projekat izveštavanja o organizovanom kriminalu i korupciji (OCCRP), Emercom Demining, ruska državna kompanija koja je nadgledala tim ruskih sapera povezanih sa Antiteror Orel Grupom, već je imala nekoliko srećnih pauza u osvajanje velikih ugovora ruske vlade do tada. Sa operacijama koje su se protezale od Šri Lanke do Iraka, konfederacija bivših specijalnih operatera Vympel, Alpha, Vityaz i VDV pridruženih Emercom Deminingu postala je jedan od najvećih korisnika ruske državne moći. Emercom je dobio ponude za velike kampanje čišćenja mina i zaštite infrastrukture za koje se činilo da su usko povezane sa naporima Gazproma i Transnjefta da se razgranaju na nova tržišta za eksploataciju na moru i izgradnju gasovoda.
Rani uspeh grupe Antiterror Orel je u velikoj meri zaslužan za šefa Emercom demininga, Olega Belavenceva. Bivši oficir KGB-a i viceadmiral ruske mornarice koji je išao u školu u krimskom gradu Sevastopolju, Balaventsev je služio nekoliko putovanja na nuklearnoj podmornici u 11. floti i obilaske sa Crnomorskom 5. flotom pre nego što je boravio u sovjetskoj ambasadi u Sjedinjenim Državama. Kraljevstvo koje je neslavno završilo kada je proteran – zajedno sa još dvadesetak navodnih špijuna – nakon što je šef KGB-ove stanice u Londonu prebegao 1985
Zanimljivo je da je nakon proterivanja iz Velike Britanije, Belaventsev nastavio da radi neko vreme u Istočnoj Nemačkoj – otprilike u isto vreme kada je Vladimir Putin tamo bio stacioniran u KGB-u – a kasnije je od 1995. do 1999. godine bio zamenij direktora Rosvooruzhenie, divizije za izvoz oružja koja je kasnije pripojena Rostecu. Ubrzo nakon toga, prema OCCRP-u, Belavencev je svoju zvezdu povezao sa Sergejem Šojguom, građevinskim inženjerom koji je, s Belavencevom na njegovoj strani, predvodio ranu iteraciju ruskog korpusa za hitne slučajeve i kasnije postao prvi na čelu Ministarstva Vanredne situacije, takođe poznatom kao Ministarstvo za vanredne situacije ili skraćeno EMERCOM. Pored odgovora na katastrofe, EMERCOM bi u ranoj fazi igrao ključnu ulogu u mirovnim misijama u spornim gruzijskim regionima Abhazije i Južne Osetije i na Balkanu, kao i podržavajući odgovor na borbu protiv terorizma u Čečeniji i Dagestanu.
Nakon što je Šojgu postao lider u Putinovoj provladinoj stranci Jedinstvo, Belavencev je 2001. godine imenovan za šefa kompanije za razminiranje Emercom-a – i na toj ulozi je ostao do 2012. – poluprivatne firme koja je dobila milione dolara u ugovorima koje je Belavencev sklopio za firma koristeći svoje kontakte u agenciji EMERCOM. Nekoliko godina nakon što je otišao na drugu funkciju ruske vlade u Moskovskom okrugu, Putin je imenovao Belavenceva za specijalnog izaslanika za Krim nedugo nakon što je Rusija anektirala teritoriju u sukobima 2014. Otprilike u isto vreme kada je Belaventsev imenovan nekoliko kompanija povezanih s njim on i njegova porodica počeli su da se pojavljuju na Krimu, navodi OCCRP.
Slično svojim zapadnim kolegama u Executive Outcomesu i Blackwateru, lideri Antiterror Orel Grupe izgleda su oponašali praksu rebrendiranja i registracije kao različitih subjekata kad god bi se pojavile kontroverze oko njihovog poslovnog modela ili kad god bi se predstavile nove tržišne prilike. Pristup je izazvao nekoliko drugih izdanaka PMSC-a, uključujući Redut Antiterror i Tigr-Top Rent, koji su zanimljivo pratili svoju lozu do podjedinica Alpha i Vympel koje su slavno predvodile napad specijalnih operacija Storm-333 na palaču Taj-Bek u Kabulu koji je rezultirao atentatom na Hafizullaha Amina u Afganistanu, kasnije formirajući osnovne obaveštajne i kontraobaveštajne jedinice aktivne u sovjetsko-avganistanskom ratu.
U tom periodu se Antiteror Orel grupa verovatno ponovo konsolidovala pod okriljem RusCorp-a, navodno privatne ruske firme koja je prvobitno registrovana u Moskvi 2007. koja je, poput Antiteror Orela, opsluživao državna preduzeća, kao što je Gazprom. Ustvari, prema arhiviranoj verziji ugašene web stranice RusCorp-a, firma PMSC-a je zapravo osnovana kao holding kompanija za malu konfederaciju kontingenata PMSC-a povezanih sa Centrom za obuku za borbu protiv terorizma Orel.
Arhivirani snimak web stranice RusCorp
Prema arhiviranim verzijama RusCorp-ove web stranice i Facebook naloga koji je naveden za RusCorp, kompanija je specijalizovana za poslovnu inteligenciju, analizu rizika i usluge VIP i opšte zaštite. Rukovodstvo RusCorp-a je u jednom trenutku uključivalo Alekseja Eduardoviča Daniljanca. Nekadašnji stanovnik Moskve, Danilyants, barem je neko vreme bio najvidljivije lice operacija RusCorp-a. Prema intervjuima koje je Daniliyants dao nekolicibi ruskih medija u to vreme, Danilyants je bio potpredsednik RusCorp-a. Javni zapisi pokazuju da se podružnice RusCorp-a takođe pojavljuju u korporativnim registrima na Kipru, Singapuru i Ujedinjenom Kraljevstvu. Prema registrima Velike Britanije i Kipra, Danilyants je takođe bio registrovan kao direktor kompanija sa imenima sličnim RusCorp-u.
Korporativni registri u Velikoj Britaniji naveli su Danilyantsa u obrascima podnesenim 2008. kao principala za kompaniju registrovanu u UK pod nazivom RusCorp International Ltd. Nije sasvim jasno kako je firma sa sedištem u Velikoj Britaniji povezana s ruskom registriranom firmom, ali izgleda da britanska firma koja je prvobitno registrovana pod Danilyantsovim imenom ne samo da deli slična vlasnička struktura, i ista je adresa u Ujedinjenom Kraljevstvu kao ona koja je navedena za britanske urede RusCorp-a na starijoj verziji RusCorp-ove web stranice.
U stvari, onlajn pretraga otkriva brojne kompanije širom sveta koje nose ime RusCorps International. Jedna sa sedištem u Brazilu i registrirana na iste vlasnike na Floridi izgleda da ima veze sa podružnicom Rostec-a koja pruža inženjerske usluge i proizvode i usluge za projekte rudarske i energetske industrije. Prema listi OpenCorporates, Antonio Carlos Rosset Filho se registrovao kao agent kompanije RusCorp International LLC u decembru 2015. OpenCorporates navodi status kompanije sa sedištem u Orlandu na Floridi kao neaktivan. Prema ruskom portalu integrisanih ekonomskih informacija (IEIP), kompanija koja je navedena kao RusCorp Russian International sa sedištem u Brazilu također je povezana s Rossetom. Web stranica navedena u IEIP-u za tu istu kompaniju ukazuje da je Rosset član Rusko-brazilske privredne komore. Prezentacija slajdova objavljena na web stranici VSMPO-AVISMA, podružnice Rosteca, prikazuje Rosseta kako pozira sa Vladimirom Putinom i ukazuje da je RusCorp International u jednom trenutku bio glavni dobavljač robe koju su proizvodile druge podružnice povezane s Rostecom. Jedan slajd u prezentaciji, na primer, navodi Yotaphone, NPO Saturn Turbines i Minsk Tractors kao proizvode koje distribuira Rossetov RusCorp International.
RusCorp International UK Registry Record-Open Corporates
Arhivirane verzije RusCorp-ove web stranice i Facebook naloga pod imenom RusCorp ukazuju na to da je, pored sigurnosnih usluga, firma također pružala usluge obaveštavanja o sigurnosnim rizicima pod rubrikom svoje srodne Independent Research Task Force (IRTF).Još jedna stranica koja oglašava usluge RusCorp-a zajedno sa nekoliko drugih PVZK-a ukazuje da je RusCorp, zajedno sa svojim uredima u Velikoj Britaniji, u nekom trenutku imao i urede u Sjedinjenim Državama. Zanimljivo je da je IRTF-RusCorp u jednom trenutku takođe usvojio naziv „Task Force za specijalne projekte“, uobičajeni specijalistički naziv. Mnoge fotografije objavljene na Facebook stranici RusCorp-IRTF usko prate nekoliko lokacija na kojima su radile kompanije koje su pružale usluge Emercom Demining i/ili Antiterror Orel ili oboje, uključujući lokacije u Šri Lanki, Afganistanu, Siriji i Iraku.
Istraživanje Moran Security Group-Wagner veze
Na čelu sa Vjačeslavom Kalašnjikovim, bivšim oficirom KGB-a koji je služio kao pomoćnik insajdera Kremlja Aleksandra Toršina, Moran je bio jedan od prvih PMSC-a koji je 1990-ih uskočio na tržište borbe protiv piraterije i brzo ostvario milionske godišnje prihode čuvajući brodove za Sovcomflot, FEMCO, Murmansk Shipping i United Marine, najveće ruske brodarske kompanije. Iako Boris Čikin, jedan od Moranovih osnivača, datira osnivanje grupe u 2010. godinu, Moranov sajt navodi da je zvanično registrovana u Belizeu 2011. godine. Vremenski okvir na Moranovoj web stranici, međutim, pripisuje njegovo porek, kasnim 1990-im kada je u ruskoj vladi vrhunac zabrinutosti zbog rizika koji predstavlja povećana piraterija duž glavnih pomorskih ruta od Adenskog zaliva do Indijskog okeana. Moran posebno citira učešće PVZK-a u spašavanju naftnog tankera koji su zarobili sudanski pirati 1999. godine, a u prezentacijama kompanije spominje svoju blisku saradnju sa ruskom mornaricom u brojnim antipiratskim misijama za transport energije.
Budući da je nekoliko ruskih PSC kompanija 1999. godine radilo izvan ruske teritorije koje nisu bile povezane sa sigurnosnim odeljennjima velikih državnih preduzeća, Moranovo organizacijsko poreklo verovatno počiva na istoj pravnoj arhitekturi kao i mnoge privatizovane vojske pripojene državnim kompanijama koje su započele koji će se pojaviti krajem 1990-ih. Zaista, Čikin i Aleksej Badikov, još jedan vodeći menadžer Morana, to su javno rekli. Oboje su naveli da PVZK rade po ugovoru sa državnim preduzećima pod okriljem zajedničkih vojnih operativnih timova koje nadgleda Ministarstvo odbrane Rusije. U mnogim slučajevima, mnogo je tačnije nego okarakterisati kontingente PMSC-a koji rade sa organizacijama kao što je Moran kao pomoćne privatne odrede koji služe mreži militarizovanih državnih ruskih korporacija.
Zvanično registrovana kao korporativno lice u Moskvi 2011. godine, Moran Security Group se predstavila kao grupa kompanija specijalizovanih za pomorsku bezbednost, procenu rizika, VIP bezbednost i zaštitu infrastrukture. Stare verzije web stranice kompanije koje datiraju iz januara 2010. pokazuju da je Moran delovao u Iraku u blizini sirijske granice, Somalije i Afganistana i takođe oglašava detalje o svojim kopnenim operacijama, koje uključuju čišćenje mina, izviđanje i nadzor i zaštitu cevovoda. Registrovan u različito vreme kao Moran Security Group i/ili Moran Maritime Group, PMSC se pojavljuje u registrima offshore kompanijama širom sveta. Moran je delimično u vlasništvu Neova Holdings Ltd., ofšor holding kompanije registrovane svojevremeno u Belizeu, prema OpenCorporates registru.
Prema istraživanju koje je sproveo Vladimir Neelov, stručnjak za ruska vojna pitanja iz Sankt Peterburga, Neova Holdings Ltd. se ubraja u filijale javno akcionarskog društva Novaem Group, rusku energetsku industriju, proizvodnju cevi i strojeva. građevinski konglomerat nastao spajanjem Sibenergomaša, TM Engineeringa, Trubmaša i drugih ruskih kompanija 2009. Javni zapisi i web stranice kompanija za nekoliko podružnica Novaema ukazuju na to da konglomerat holding kompanije ima veze sa više kompanija u ruskom vlasništvu, uključujući Technopromexport, deoničku inženjersku firmu u delimičnom vlasništvu najvećeg ruskog dobavljača oružja, Rostec. Starije verzije web stranice kompanije Moran Security Group takođe navode urede u Bedfordu, New York i Bremenu, Nemačkoj i na adresama koje odgovaraju onima za Regionalnu zadrugu za stabilnost luka u Južnoj Aziji i Africi, organizaciju za pomorsku sigurnost i borbu protiv piraterije, također poznatu kao SAARPSCO, s uredima također navedenim na Sejšelima i KEAMSCO, podružnici sa sedištem u Keniji.
Sovcomflot i njegova filijala SCF grupa predstavljaju najveće klijente Morana. Na čelu s bivšim ruskim ministrom saobraćaja Sergejem Frankom, Sovcomflot upravlja jednom od najvećih svetskih trgovačkih flota, specijalizovane je za transport nafte i plina i prateće proizvodne opreme i snabdevanja energetskog giganta Gazprom. Pored Sovcomflota, Moran ubraja među svoje partnere i klijente Sogaz, koji je donedavno bio u većinskom vlasništvu Gazproma, a odnedavno i Transneft osiguranja. Marsh sa sedištem u New Yorku, deo osiguravajućeg konglomerata Marsh & McLennan Companies, također je naveden kao ključni partner na Moranovoj web stranici i kao i Sogaz prvenstveno je angažovan u financijski unosnom sektoru reosiguranja.
Moranovi poslovni odnosi sa Sovcomflotom u Nigeriji rezultirali su prvim velikim javnim skandalom koji je uključivao PMSC u jesen 2012. Prema izveštajima štampe i sudskim dokumentima u Velikoj Britaniji koje je podnio nigerijski biznismen u vezi sa slučajem, oficiri nigerijske mornarice izvršili su raciju na Myre Seadiver i uhapsili 15 pripadnika Moran Security Group zbog optužbi za šverc oružja. Pretresom broda je navodno otkriveno skladište oružja koje je uključivalo više od deset jurišnih pušaka AK-47, više od 20 pušaka Benelli MR1 i 8.000 komada municije. Skladište oružja bilo je dovoljno da se opremi jedan vod, ili možda čak dva, ali ne sasvim dovoljan za optužbu za krijumčarenje. Nigerijski zvaničnici su ipak optužili posadu broda za krijumčarenje oružja kada je brod stigao u Gvinejski zaliv nakon što je isplovio iz Baltijska, prometne luke u teško osiguranoj severnoj ruskoj regiji Kalinjingrad.
Hapšenja posade Myre Seadivera izazvala su energične proteste kako Moranovog generalnog direktora Alekseja Badikova tako i zamenjka direktora Vadima Guseva, istog veterana Antiteror Orel grupe koji je očigledno takođe služio u RusCorp-u u Iraku. Posada broda ostala je u pritvoru nekoliko meseci pre nego što je viši izvršni potpredsednik Sovcomflota Evgeny Abramasov pritisnuo Sovcomflotovog partnera Glencore International da se obrati lokalnim kontaktima u Nigeriji u aprilu 2013. kako bi se zauzeli u njihovo ime. Šef SAARPSCO-a sa sedištem u New Yorku i Nemačkoj, Hans Niebergall, takođe je odbacio optužbe za krijumčarenje oružja i rekao da je i on pritiskao da se ekipa Morana oslobodi. Nigerijske vlasti su na kraju odustale od optužbi protiv posade Morana u oktobru 2013. godine, skoro godinu dana nakon njihovog hapšenja.
Međutim, Moranov sukob s nigerijskim vlastima kasnije će se pojaviti kao ključna tačka spora u tužbi protiv Glencorea 2015. godine na britanskim sudovima u kojoj je šef lokalnog nigerijskog partnera Glencorea tvrdio da mu Glencore nije isplatio milione koji mu duguju za rad koji je učinio kako bi osigurao oslobađanje posade Morana. Sir Og Amazu, šef Amazoila, nigerijske naftne kompanije koja je omogućila lokalne veze Glencore-a, tvrdio je u tužbi, izveštajima za štampu i naknadnom intervjuu u proleće 2018. da je Glencore rekao da će mu platiti 5 miliona dolara za njegovu pomoć u Slučaj Moran crew u Lagosu preko ofšor kompanije Glimer Ltd.
Iako je tužba kasnije odbačena, Amazu je u intervjuu rekao da veruje da je Glimer Ltd registrovan na Kipru. Amazu je dalje tvrdio u tom intervjuu da ostatak plaćanja koji je trebao nikada nije izvršen uprkos višestrukim pozivima sa predstavnicima Glencorea u Moskvi. Amazu je tvrdio da nije bio u mogućnosti da sazna više o Glimer Ltd., a o kompaniji je vrlo malo navedeno na internetu, osim referenci na kompanije s potpuno istim imenom za koje se čini da imaju veze sa energetskim firmama u Rusiji i Slovačkoj. Zvaničnici Glencorea, u intervjuima datim novinarima ubrzo nakon što je Amazu podnio tužbu 2015. godine, negirali su bilo kakvu nepravdu i nazvali tvrdnje "neosnovanim". Do tada su, međutim, prošle godine, mirni protesti Arapskog proleća postali su nasilni i događaji u Siriji su već nadvladali dramu iz 2012-2013 oko afere Moran Security Group u Nigeriji.
Коментари
Постави коментар