Andrés Barrera González, doktor političkih nauka i sociologije, redovni profesor na Univerzitetu Complutense u Madridu.
Autor je pre deset godina ( tekst objavljen 2015) prepoznao globalnu sliku sveta i najavi događanja ćiji smo svedoci. Vredi pročitati.
Deo I: Evropa nakon Drugog svetskog rata
Tokom celog 19. stoleća svetskim zbivanjima dominirale su velike evropske kolonijalne i imperijalne sile: Britanija, Francuska, Austro-Ugarska, Nemačka, Rusija i Osmanlije na jugoistočnim rubovima kontinenta. Rivalstvo i nadmetanje za svetske resurse između evropskih 'velikih sila' i kolonijalnih metropola dostigli su vrhunac krajem stoleća. To je bila pozadina koja dovela Evropu do rata i katastrofe tokom 1914-18. Bio je to prvi čin dramatične propasti evropske svetske hegemonije. Drugi i konačni čin pada Evrope kao osovine globalne moći dogodio se tokom rata 1939-45, koji je opet imao kontinent kao glavno poprište operacija. Drugi svetski rat izazvao je neviđena materijalna razaranja i uzeo je užasan danak u ljudskim životima.
Kao posledica rata, veći deo Evrope (uključujući Sovjetski Savez) ostao je potpuno devastiran i istrošen; to je postavilo tlo za neospornu hegemoniju Sjedinjenih Država, s obzirom da su njihova teritorija i ekonomija ostali netaknuti ratnim katastrofama. Tako je Zapadna Evropa postala potpuno zavisna i sve više podređena Sjedinjenim Državama u svim fundamentalnim dimenzijama: ekonomskoj, političkoj i vojnoj. Preokret događaja koji je pojačan osnivanjem Severnoatlantskog pakta 1949. godine; sa ciljem da se suprotstavi percipiranoj pretnji koja dolazi od bivšeg ratnog saveznika, Sovjetskog Saveza, bio je odraz evropske nespremnosti da popusti svetskoj sili u njenom nastojanju da bude na čelu. SAD, njeni zapadnoevropski 'saveznici' su tako podigli ulog u svojoj konfrontaciji sa Sovjetskim Savezom,
Međutim, zanimljivo je napomenuti da je član 5 NATO-a, koji zahteva od država članica da priteknu u pomoć bilo kojoj članici koja je podvrgnuta oružanoj agresiji, pozvan samo jednom. Na njega su se pozvale SAD nakon terorističkih napada 11. septembra 2001. godine. Ovaj poziv na solidarnost saveznika ustupio je mesto novoj fazi u ulozi NATO-a na početku trećeg milenijuma, efektivnim uključivanjem Alijanse u neuhvatljivi i bezakonski „globalni rat protiv terorizma“ (terorizam postaje fantomski neprijatelj i zgodan surogat „sovjetsko-komunističke pretnje“), tako da se strategija beskonačnog rata mogla nastaviti dalje. Kao rezultat bezgraničnog “rata protiv terorizma”, uskoro smo mogli videti kako SAD iskorištavaju NATO kao pogodno oruđe i pokriće za intervenciju daleko izvan okvira izborne i temeljne misije Alijanse:
Pobratak na evropsku arenu, obeležila su dva važna događaja u pogledu transformacija NATO-ove 'misije', u praksi ako ne i statuarno. Prvo, mračno poglavlje u analima subverzivnih, obeležemo je terorističkim aktivnostima koje je NATO promovisao a izvele njegove 'tajne armije', bile su usmerene protiv levičarskih i komunističkih partija na teritorijama vlastitih država članica u zapadnoj Evropi. Italijanska operacija Gladio posebno zamišljena i izvedena, od 1950-ih do 1980-ih, kako bi se sprečilo pristupanje vlasti i vladinih institucija Komunističkoj partiji Italije. Prljavi rat preko posrednika, imao je za cilj da diskredituje komunističke i druge levičarske pokrete u Evropi,
Istovremeno se kontinuirano širio NATO-a na istok, u nemilosrdnoj težnji da se inkorporiraju zemlje bivšeg komunističkog bloka u centralnoj i istočnoj Evropi, uključujući periferije samog Sovjetskog Saveza. Bezobzirna politika koju su SAD osmislile i provodile od 1990-ih do danas, oslanjale au se na svoju NATO igračku; koji je prekršio svečana uveravanja data Rusiji i Sovjetskom Savezu, kao deo implicitnih ako ne i eksplicitnih sporazuma koji su utrli put povlačenju Berlinskog zida, ponovnom ujedinjenju Nemačke i raspuštanju Varšavskog pakta[ii] .
Ukratko, ovakvom politikom pokvarena je i izgubljena dragocena prilika za uspostavljanje istinskih globalnih i međusobnih bezbednosnih aranžmana na kraju Hladnog rata, nakon raspada Varšavskog pakta i samog SSSR-a i sprečavanje velikih sukoba i ratova na evropskoj sceni ali i drugde. Umesto toga, Sjedinjene Američke Države, kao izabrana nacija, jedini izvodljivi planetarni vođa, odlučile su krenuti putem svetske hegemonije, dominacijom punog spektra, s ciljem uspostavljanja svojevrsnog Pax Americana (Chomsky, 2003; Engdahl, 2009).
NATO-a je postao oruđe američke imperije i globalne dominacije, instrument vojne sile primenjiv na svakoga ko se usudio da ospori samoproglašenu pravednost i političko-moralnu superiornost SAD-Zapada, uglavnom korišćenu protiv malih bespomoćnih država, umesto da bude odbrambeni bastion protiv pretećeg moćnog neprijatelja. Tako je podlo i zločinački bombarovana civilna infrastruktura Srbije 1999. godine, koje su potpuno nekažnjeno izvele SAD, pod plaštom NATO-a. Bila je ovo kazna za ono što je ostalo od bivše Jugoslavije, zbog otpora da se popusti planovima i ciljevima Carstva u regionu, glavna svrha za početak čina agresije, protiv bespomoćne zemlje i naroda,
Propast zapadne Evrope kao globalne sile i ključnog aktera pod sopstvenim uslovima, i njihovo podređivanje strateškim interesima SAD, naglašeno je raspadom većine onog što je preostalo od evropskih kolonijalnih imperija nakon Drugog svetskog rata. Ogromne teritorije pod kolonijalno-imperijalnom kontrolom na Bliskom istoku, Africi i Aziji, postepeno su postale nezavisne nacionalne države; dok su se Sjedinjene Američke Države dobrovoljno javile da preuzmu 'teret carstva' od bivših kolonijalnih gospodara: Britanije, Francuske, Holandije ili Japana. Međutim, postojali su narodi koji su se odupirali samoproglašenom novom gospodaru sveta koji je krenuo u takav neokolonijalni i neoimperijalni krstaški rat, koji je doveo do vrlo ružnih i genocidnih ratova u celoj drugoj polovini 20. stoleća (Turse, 2013): na Korejskom poluostrvu, jugoistočnoj Aziji, severnoj i subsaharskoj Africi, Bliskom istoku. Što se tiče Srednje i Južne Amerike, to je ostalo neprikosnoveno stražnje dvorište SAD-a, gde su oni potpuno nekažnjeno intervenisali, izvodeći razne vrste državnih udara protiv uspostavljenih i demokratski izabranih vlada, kad god su mislili da su njihovi interesi, ili interesi američkih multinacionalnih kompanija , bili u opasnosti.
U mnogim od ovih neokolonijalnih neo-imperijalnih ratova (ratovi otpora, nezavisnosti i oslobođenja gledano s druge strane) Sjedinjene Države su, uz pristanak svojih 'saveznika' završile direktno ili indirektno u sukobu sa Sovjetskim Savezom, a kasnije i komunističkom Kinom (u Koreji upravo 1950. i drugde u jugoistočnoj Aziji tokom 1960-ih i 1970-ih);zatim Kubom (u ratu za nezavisnost Angole, u nekim revolucionarnim ustancima širom Latinske Amerike). Zanimljivo je da su moćne SAD sa svojom ogromnom ratnom mašinom na kraju izgubile većinu ovih ratova; nažalost ne pre nego što su nanele užasnu pustoš i bedu teritorijama i narodima protiv kojih su pokrenule ratove, hiljadama kilometara udaljenim od njenih obala.
Drugi deo: SAD i ideja ujedinjene Evrope
U posleratnoj Evropi preostala je sumorna panorama oštro podeljenog kontinenta, zemalje koje su raspoređene u odredene 'sfere uticaja'. Liberalni kapitalistički Zapad dolazi pod američko tutorstvo, dok komunistički istok ostaje pod stegom Sovjetskog Saveza. Sa plemenitom idejom da se prevaziđe posleratna depresija, obeshrabrujuća devastacija i podele, i da se osigura da se rat takvih razmera nikada više ne dogodi, projekt ujedinjene Evrope se, isprva, stidljivo izneo. Tako je Veće Evrope uspostavljeno 1949. godine, Deklaracija Roberta Šumana predložila je stvaranje Evropske zajednice za ugalj i čelik (9. maja 1950.), a kasnije je šest zemalja potpisalo ECSC ugovor 1951. i krenulo naprijed potpisivanjem Rimskog ugovora u 1957,
Kada i kako je privlačni projekat ujedinjene Evrope krenuo po zlu i odstupio od plemenitih ideala očeva osnivača? To je zaista složena stvar koju istoričari moraju detaljno razraditi. Ono što sugerišem je da je jedan od osnovnih izvora iskrivljenja bilo postepeno mešanje Sjedinjenih Država, kada su počele da shvataju da će napredak ujedinjene Evrope neizbežno predstavljati pretnju njenoj sopstvenoj globalnoj hegemoniji i dominaciji, i postati izazov svojim strateškim interesima: komercijalnim, političkim i drugim. Ovo hrabro miješanje, koje u nekom trenutku rezultira istinskim preuzimanjem EU od strane SAD, vrši se na različite načine i putem različitih kanala, od kojih je NATO najvažniji i očigledan.
Ilustracija prirode ovog razvoja bila bi u principima koji vode politiku proširenja EZ-EU, formalno izrečenih ili implicitnih; posebno u pogledu njenog širenja prema istoku nakon pada Zida. Postoji obrazac koji se jasno nameće: prijem neke zemlje u klub EU podrazumiva i članstvo u NATO-u, često je to strogi preduslov, kao na primer u slučaju Španije. Nakon neuspelog državnog udara 23. februara 1981., prioritet nove vlade bio je da Španiju u potpunosti uvede u Evropu i pod zaštitni kišobran SAD-Zapada, kako bi se sprečile opasnosti unutrašnje političke involucije. Način da se to postigne bio je da se počne ulaskom u NATO, što je cilj koji je efektivno postignut za kratko vreme dok je ova vlada ostala na vlasti. Socijalistička partija koja se glasno protivila ulasku Španije u NATO velikom većinom pobidila je na opštim izborima 1982. godine, sa jasnim, iako implicitnim mandatom da blokira i poništi odluku prethodne vlade. Međutim, kada je došla na vlast, vlada na čelu s Felipeom Gonzálezom postepeno se predomislila: od “OTAN de entrada NO”, do pragmatičnijeg bunara, možda ako Španija želi da postane punopravan član demokratskog prosperitetnog zapadnog sveta... Potvrda ostanka Španije u NATO-u otvorio je put njenom prijemu u Evropsku zajednicu 1986. godine, prevazilazeći prigovore važnih stalnih članova kluba, uz pomoć (i nešto zavrtanja ruku) moćnog velikog brata s druge strane Atlantika,
Predsednik González je nadjačao snažnu unutrašnje opozicijuu svojoj Partiji i obmanuo biračko telo tokom referendumske kampanje 1996. po pitanju da li da se ostane u NATO-u... pod određenim uslovima. Ali odredbe o članstvu u Alijansi koje je socijalistička vlada priložila predlogu iznesenom biračkom telu, kasnije su očigledno ignorisane i revidirane od strane vlade Partido Populara kada su stupile na dužnost 1996. Prevara je kasnije bila dodatno proširena i završena kada je nova socijalistička vlada g. Zapatera dozvolila (uz saglasnost Partido Populara, tada u opoziciji) značajno povećanje broja američkih trupa koje će biti stacionirane u Španiji, za navodnu svrhu uspostavljanja i pravilnog upravljanja "protivraketnim štitom" na španskoj teritoriji. Ovaj neproblematični dvostranački 'konsenzus' ponovo je podržala nekoliko godina kasnije Rajoyeva vlada na vlasti, kako bi se omogućilo dalje povećanje broja američkih trupa stacioniranih u Španiji. Ovaj put nesumnjivo da vojnim sredstvima pruži logističku podršku američkim 'humanitarnim' misijama u inostranstvu, kao što je "borba protiv ebole u Africi".
Gore pomenute dvostranačke inicijative, vođene tajno držale su španski narod u neznanju o implikacijama takvih ključnih odluka i uskoro su kulminirale ekspresnim usvajanjem novog zakona (pre održavanja izbora 2015. zbog straha da novi parlament možda neće biti toliko u skladu s imperativnim zahtevima SAD) koji bi omogućio da se još više američkih trupa stacionira u pomorskoj bazi Rota i na aerodromu Morón de la Frontera, kako bi Sjedinjene Države mogle velikodušno osoblja i upravlja sjedištem svoje Afričke vojne komande (AFRICOM) iz Španije]. Ovo je priča o nekada ponosnoj i žestoko nezavisnoj državi Španiji koja je postala punopravna vojna kolonija SAD-NATO-a.
Događaji u Ukrajini, u poslednjih godinu-dv,e dokazuju van svake umnje ono što je gore argumentovano; odnosno blisko približavanje agende SAD u pogledu EU i NATO-a, koji su za njih samo dve strane istog novčića.. Ovo su fundamentalne činjenice koje efektivno predstavljaju otmicu moderne ideje Evrope od strane Zevsa sadašnjeg vremena. Uzgred, to takođe objašnjava činjenicu da Evropskoj uniji do danas nedostaje bilo kakav privid zajedničke nezavisne politike o odbrani i spoljnim pitanjima. Jer evropsku odbrambenu i spoljnu politiku definišu i određuju ne institucije EU ili narodna volja, već NATO, koji je zauzvrat pod strogom kontrolom Sjedinjenih Država. Dokazi u ovom pogledu su ogromni, činjenice i brojke su lako dostupne svakoj osobi koja je zainteresovana za istraživanje ovog predmeta. Ali nemojte tražiti rigorozne informacije o ovim temama u mejnstrim medijima, jer su mediji uglavnom pod kontrolom moćnih lobija evroatlante lociranih u Briselu ili Vašingtonu, u rukama novih građana Kanea koji predstavljaju veliki kapital, dakle radeći u službi Carstva kapitala.
Nadalje, pogledajte šta se dešava sa tajnovitim pregovorima oko Transatlantskog trgovinskog i investicionog partnerstva (TTIP), vođenim iza kulisa, činjenicama otimanim iz javnosti. Jer, od najveće je važnosti shvatiti da bi, ako se TTIP konačno usvoji, to bio kraj svega što je preostalo od nezavisnosti Evrope i nacionalnog suvereniteta njenih konstitutivnih zemalja. Zato što je TTIP od samih svojih osnova dizajniran da služi interesima korporativne Amerike, da koristi većim multinacionalnim korporacijama i velikom finansijskom kapitalu; radije nego za dobrobit naroda, ili da se brine o istinskim nacionalnim ili multinacionalnim interesima. Žalosna je podređenost EU strateškim interesima SAD-a,
Ali vratimo se malo unatrag u izricanju sadašnjeg narativa. Sa konsolidacijom komunističkog bloka u srednjoj i istočnoj Evropi nakon Drugog svetskog rata, uspostavljanjem Varšavskog pakta i zatvaranjem Berlinsko-gvozdenog zida, sukob Istok-Zapad, komunizam protiv kapitalizma, postaje nekako stabilizovan, zaista zamrznut, u evropski scenario. Vruće tačke u sukobu niču na drugim mestima: na Korejskom poluostrvu, u Indokini i jugoistočnoj Aziji u celini, na Bliskom istoku nakon uspostavljanja države Izrael i prvom arapsko-izraelskom ratu 1948.
U zapadnoevropskoj areni ono što vidimo je samo transformacija vojnog prisustva SAD-a.Okupacija Nemačke je najeklatantniji primer.
Nakon pada Zida, raspada Varšavskog pakta, zatim i samog SSSR-a, šta opravdava prisustvo desetina hiljada američkih vojnika i desetina velikih vojnih objekata u ujedinjenoj Nemačkoj?
c.1) Nesposobnost ili/ili nespremnost Evrope, a posebno Nemačke – kako kaže američki argument – da se odbrani od vanjskih pretnji, pravilnim ulaganjem u vlastitu odbranu.
c.2) Nakon 9-11-2001 opravdanje još uvek masivnog američkog vojnog prisustva u Evropi (u stvari, uvelike povećano ukupno širenjem SAD-NATO-a na istok) menja se u skladu s 'logikom' globalnog 'rata' protiv terora'.
c.3) Konačno, nakon događaja u Ukrajini početkom 2014. godine, precizira se legitimirajući argument: braniti Evropu, demokratski slobodni zapadni svet... od ruske agresije!
Treći deo: Rat za profit i hegemoniju
Drugde u svetu dešavaju se druge važne promne u vezi sa vojnom doktrinom i praksom SAD-a; pod velikim uticajem ishoda (njihovog poraza u) rata u Vijetnamu 1955-1975; rastu antiratni pokreti tokom šezdesetih i sedamdesetih godina i protivljenje ratu u uopšte ( posebno među potencijalnim regrutima u vojsku pa čak i među pojedinim buntovnim američkim vojnicima na terenu ( Bacevich, 2005; Engelhardt, 2014). Dešava se promena, od vojske zasnovane na obaveznom pozivu na sve više dobrovoljnu i profesionalnu vojsku. Tako vojni establišment postepeno pada u ruke lažnih privatno-korporativnih interesa i radi u službi, a ne samoj naciji, već vojno-industrijskom kompleksu iznutra i izvana. Ova transformacija u vojnoj politici i praksi najavljuje put drugim važnim promenama u narednim decenijama, o kojima ćemo govoriti kasnije u ovom izlaganju.
Prelazeći na scenario Bliskog istoka tokom 1960-ih i 1970-ih, svedočimo jačanju tenzija i sukobu oko kontrole strateških resursa poput nafte i gasa, u regionuma koji njima obiluju. Pristup i kontrola energetskm resursima i ključnim sirovinama očito stoji iza većine ratova u kojima su Sjedinjene Države i bivše kolonijalne sile poput Britanije ili Francuske često direktno ili indirektno uključene. To su ratovi koji se uglavnom vode za interese velikih zapadnih multinacionalnih kompanija poput Exxon-Mobil-a, Shell-a, BP-a ili Elf-a (Risen, 2014.). Bilo kako bilo, uspostavljeni su neki osnovni obrasci, jasnije nakon rata u Vijetnamu: SAD vode svoje ratove na teritorijama drugih naroda, većina njih su ratovi preko posrednika, a imaju za cilj kontrolu strateških resursa koji pripadaju drugim zemljama. Ali ko je iznenađen ili šokiran u ovoj fazi? Kao što je penzionisani američki general davno primetio, rat je reket! Vojni establišment SAD nije u službi nacije i naroda, već u službi krupnog kapitala i korporativnih interesa[v].
Što se tiče domaćih dešavanja u SAD u drugoj polovini 20. veka, može se uočiti eksponencijalni rast „vojno-industrijskog kompleksa“, čije interese dobro potpomažu zakonodavci i zvaničnici na različitim nivoima vlasti. Što bi, kako je upozorio predsednik Eisenhower u svom oproštajnom govoru 1961. godine, moglo predstavljati veliku pretnju ljudima, ugroziti pravi nacionalni interes. Paralelno s tim, obaveštajne agencije dobijaju na značaju (i mnogo veću tranšu državnog budžeta!) osnivanjem CIA-e 1947., dajući kontinuitet zadacima koji su dodeljeni Uredu za strateške službe osnovanom 1942. godine. Tada su postavljena dva stuba paralelne, mračne ili 'nevidljive' vlade, što se uskoro moglo uočiti u donošenju odluka 'vidljive' legitimne vlade (Engelhardt, 2014). Paralelna vlada, neizabrana i neodgovorna prema narodu, ne zaustavlja se neće ni pred čim u ostvarivanju svojih skrivenih planova, što pokazuje zavere kojima su rešeni problematični lideri, Johna F. Kennedyja, i druge ključne javne ličnosti i državni službenici nakon njega, uključujući i njegovog brata Roberta (Douglass, 2008).
Onda je Hladni rat došao do iznenadnog kraja, neočekivano mirnog ili u svakom slučaju bez otvorenog sukoba, 'otvaranjem' kapija Berlinskog zida u nezaboravnom novembru 1989. Iza pada zida komunistički blok se raspao, Varšavski pakt je demontiran, a u još jednom neverovatnom vrtlogu događaja u avgustu 1991. Sovjetskog Saveza više nije bilo. Sada, izvanredni događaji koji su se odigrali u Evropi pedeset pet godina nakon završetka Drugog svetskog rata pružili su divnu priliku za ostvarenje najambicioznijih ideala ujedinjene mirne Evrope, pomirene sa svetom, bez pobednika i gubitnika, ni pobjedničkih ni poraženih naroda. , koji se proteže od Atlantika do Urala o čemu je sanjao predsednik De Gaulle. Ali novi svetski hegemon je imao druge planove na umu. Odlučili su da sve navedeno shvate kao pravedna dugotrajna pobeda nad komunizmom, i nad starim rivalom Rusijom, čime bi se završila istorija kakvu smo do sada poznavali. Ukratko, SAD su ove transcendentalne događaje protumačile kao početak svetle nove ere u kojoj će Amerika postati svetionik sveta, uključivši u ovu viziju potpuno podređenu Evropu, koja će se pod okriljem SAD-a proširiti... pa, na kraju do Urala i šire (zsa podrazumevajucim zatiranjem i fragmentacijom Rusije.).
Sada, ko bi se usudio odupreti visokom moralnom nacrtu izuzetne nacije za celi svijet? Pa, ko god se usudi, prvo bi morao biti ubeđen - namamljen u užitke nove Obećane zemlje; inače bi morali biti uništeni, kako bi se novi svet mogao izgraditi na pepelu starog i zastarelog poretka stvari. Upravo je takva sudbina čekala umanjenu i poraženu, a ipak prkosnu Jugoslaviju, kada je bahatom caru ponestalo strpljenja prema nepopustljivom neistomišljeniku Slobodanu Miloševiću. Uništenje Jugoslavije trebalo je da postane ključni test u kulminaciji posthladnoratovskog poretka i u konačnom preuzimanju čitave Evrope od strane Sjedinjenih Država. U stvari, jugoslovenski ratovi su bili prvi niz odvratnih otvorenih ratova koji su se odigrali u Evropi nakon Drugog svetskog rata.
Da bismo razumeli šta je pošlo po zlu sa 'evropskim' pristupom jugoslovenskom sukobu, ratovima koji su usledili i raspadom zemlje, pogledajmo ukratko osnovni pravac delovanja tri najvažnije zemlje u Evropi. Nemačka podržava Hrvatsku, svoje bivše saveznike tokom Drugog svetskog rata. Francuska, naprotiv, pruža moralnu i političku podršku Srbiji, koja je tokom 20. veka prema njoj istorijski bila prijateljski raspoložena. U međuvremenu, Britanija igra staru imperijalnu igru, dobro isprobanu upravo u toj regiji Evrope, kao i drugde, u vreme dok je bila kolonijalni gospodar: divide et impera!
Kao posledicu nepostojanja zajedničke politike prema jugoslovenskoj krizi, vidimo da Evropska zajednica kao takva ne pokazuje odgovarajuće vodstvo. Oni nisu u stanju definisati i slediti strategiju konsenzusa za smirivanje sukoba i izbegavanje otvorenog rata. Stoga SAD 'mora' da interveniše 'kako bi rešio' evropske probleme i prevazišao njenu nemoć; na taj način ponovo profitirati od evropskih unutrašnjih podela i nedostatka zajedničkog cilja. Na ovaj način, projekat ujedinjene Evrope pretrpeo je ogroman pad na Balkanu; u nekim aspektima vraćanje satova na međuratni period. I može se zapitati, hoće li sadašnja kriza i rat u Ukrajini zadati konačni udarac ideji ujedinjene, nezavisne Evrope sposobne da mirno sledi svoje temeljne interese i odredi svoju budućnost?
Četvrti deo: Prema stanju bezgraničnog i trajnog rata
Ali onda dolazi George W Bush koji skače na kormilo Imperije. Nije toliko važno ko je na tronu, demokrata ili republikanac, tip iz Teksasa ili neko sa poreklom iz Nove Engleske. Paralelna vlada u seni koja vuče konce iza kulisa ostaje ista i na mestu. Manje od godinu dana nakon što je preuzeo dužnost, osamogodišnje predsedništvo Busha Jr-a presudno će obeležiti događaji od 11. septembra 2001. godine. Nova era otključava se inauguracijom “Rata protiv terorizma”. Sledi još jedan neverovatan doprinos koji su SAD dale analima ratne doktrine. Ratne i vojne intervencije opravdane tobožnjim 'humanitarnim' ciljevima, iz brige za održavanje 'naših visokih moralnih i političkih vrednosti'. Uđite u doba američkih (u saradnji sa njihovim zapadnim i istočnim pomoćnicima) potpunih neprekidnih vojnih intervencija širom sveta. Nasilne i izrazito destruktivne intervencije opravdane bilo kojim izgovorom, ciničnom manipulacijom visokim nominalnim vrednostima i 'humanitarnim' brigama (Fassin i Pandolfi, ur., 2013).
U izvođenju takvog bezgraničnog i beskonačnog niza ratova Sjedinjene Države bi nastojale osigurati podršku, ako ne Ujedinjenih naroda u celini, barem neke vrste „međunarodne zajednice“ sa nejasnim granicama, koja bi u svakom slučaju trebala da uključi zemlje članice, 'pridružene' NATO-u, bez mogućnosti da se bilo ko u tome zaobiđe. Što se tiče intervencija, otvorenih i prikrivenih, u širem regionu Bliskog istoka, Sjedinjene Države su uvek računale, konsultovale se i bile informisane od strane čvrstog saveznika-alter ega Izraela. Drugde u svetu SAD bi se oslanjale na postojeće formalne ili neformalne saveze i vazalske veze. A tamo gde ništa od ovoga ne postoji, oni bi bez stida pravili ad hoc 'koalicije' putem sumnjivih dosluha interesa.
Tako su, uz izgovor da su talibani pružili utočište Osami bin Ladenu, Sjedinjene Države izvršile invaziju na Afganistan ubrzo nakon napada lažnom zastavom 11. septembra. Uz čvrstu podršku vernih saveznika poput Ujedinjenog Kraljevstva, uklonili su talibane s vlasti, postavili marionetsku vladu koja je direktno odgovarala američkim okupacionim vlastima. Odatle su SAD izvele beskrajni niz vojnih operacija, otvorenih i tajnih, u Afganistanu i susednim zemljama, uz potpuno zanemarivanje međunarodnog prava i nacionalnog suvereniteta drugih zemalja, prijatelja ili neprijatelja. Također, sve su to radili uz angažman i saradnju svojih NATO saveznika, uključujući i neke ambiciozne članice Alijanse. Afganistan je tako postao ogromna vojna ispostava za pokretanje "globalnog rata protiv terorizma", koji je uključivao sve vrste očigledno nezakonitih i kriminalnih radnji poput otmice, izručenja, uspostavljanja tajnih centara za pritvor-ispitivanje-mučenje u nizu zemalja (uključujući i evropske zemlje). Šta su međunarodne institucije poput Ujedinjenih nacija imale da kažu o tome? Njihova tišina, ako ne i saučesništvo u ovoj neizmernoj zloupotrebi moći i nepoštivanju međunarodnog prava, najosnovnijih pravila čovečanstva i vođenja rata, bilo je bučno, skandalozno, najviše obeshrabrujuće.
Ipak, intervencija u Afganistanu bila je samo početak dugog niza nečuvenih zloupotreba moći i neopravdane agresije od strane Carstva i njegovih pomoćnika, protiv bespomoćnih suverenih zemalja i njihovih legitimnih vlada, koje su definisale jedno od najmračnijih vremena za čovečanstvo. Na osnovu namernih dezinformacija i očiglednih laži koje je State Department gurnuo pred Veće sigurnosti Ujedinjenih naroda, SAD su izvršile invaziju na Irak 2003. godine, uz entuzijastičnu podršku „Azorskog trojca“: gospodin Blair, premijer Ujedinjenog Kraljevstva; Gospodin Aznar kao predsednik Španije i gospodin Barroso u ime Evropske unije. Država koja je već bila na kolenima – ubijeni su najugroženiji i najnemoćniji slojevi građana (deca)
Invazije Afganistana i Iraka i kontinuirana vojna okupacija također su obeležile eksperimentisanje novih načina vođenja rata i važne transformacije američkog militarizma. Prvo, postoji ono što možemo označiti kao privatizacija ratovanja. Neposredni vojni ili paravojni zadaci, sve vrste otvorenih i tajnih intervencija, prikupljanje obaveštajnih podataka, izvođenje otmica, predaja i vođenje zatvora, službeno ili tajno, ispitivanje zatočenika, te osmišljavanje i izvođenje torture nad ratnim zarobljenicima ( pa, odvratni teroristi, ne baš ljudi), daju se u ruke privatnih 'konsultanata' i izvođača radova. To su 'usluge' koje se, kao i svaki drugi poslovni poduhvat, mogu podugovarati s privatnim korporacijama kao što su Halliburton ili Blackwater,
Drugo, svedoci smo onoga što možemo smatrati potpunom dehumanizacijom ratovanja, postepenog uklanjanja ljudskog faktora: bilo korištenjem svih vrsta bespilotnih vozila poput dronova, bilo eksperimentisanjem s robotima-vojnicima različitih vrste i za različite specifične svrhe. Strašne i strašne posledice ovih razvoja ne mogu se preceniti. Razmislite samo o političkim, etičkim i moralnim implikacijama proizvoljnog ubijanja, bez ikakvog upozorenja, a da ne govorimo o zakonskom postupku (ratni zakon ako ništa drugo), mnogo kolateralne štete (odnosno nevinih života oduzeti) koji redovno proističu iz takvih napada.
U stvari, ono čemu pasivno svedočimo je ubilačka aktivnost koja se odvija 24 sata dnevno iz udobne operacione sale u Virdžiniji ili Washingtonu, uz posredovanje običnog kompjuterskog ekrana i tastature. Pogađanje ljudskih ciljeva koje navodno određuju više kontrolne i komandne instance, uz odobrenje i samo napred od strane osobe koja ima najvišu funkciju u državi. Neprijavljene nasilne operacije rutinski snimane na video, a na kraju i gledane uživo, odnosno iz Ovalnog kabineta[vi]. E sad, ovo je skandalozno, jezivo i zastrašujuće. Ali da li međunarodne institucije poput Ujedinjenih nacija ili javnih ili privatnih organizacija za ljudska prava imaju nešto da kažu o ovome?
Prožeti osećajem političke pravednosti i uzvišene svrhe, zaštićeni od sumnje ili bilo kakve moralne refleksije svojom arogancijom, uvereni u vlastitu etičku superiornost, horde Carstva marširaju dalje, dok vojna mašina izvan svake proporcije i ravnoteže tuče po bubnjevima rata. A uz pomoć svog najnovijeg izuma ISIS-ISIL-IS oni šire haos i uništenje svuda okolo. Da li bi bilo koja nacija ili narod bio u stanju da se suprotstavi ovom naizgled neodoljivom imperijalističko-militarističkom nagonu, postoji li narod ili nacija dovoljno hrabri da jednostavno kažu ne?
Da se stane na kraj zlokobnoj priči, koja postaje previše depresivna da bi se izdržala; pogledajmo na kraju unutrašnju scenu SAD-a, gde možemo ispitati pojavu podudarnih obrazaca i zajedničku retoriku kao što je gore navedeno u vezi s raspoređivanjem Carstva u inostranstvu. Posebno mislim na uspostavljanje Odeljenja za državnu sigurnost 2001. godine, među njegovim navedenim primarnim odgovornostima je da odgovori na “terorističku pretnju” kod kuće. DHS je također priznat kao glavni instrument u vođenju takozvanog „rata protiv droge“. Tako DHS evoluira i postaje dodatno oruđe koje se može primeniti u zemlji, u izvođenju novih vrsta neuhvatljivog ratovanja protiv ljudi, građana SAD-a.
DHS je zaista postavio prekretnicu u progresivnoj militarizaciji američkog društva, o čemu postoje mnogi zabrinjavajući pokazatelji i količine empirijskih dokaza koje ne treba dokazati, kao što je osudila Američka unija za građanske slobode (ACLU) u svom izveštaju iz 2014.: „Rat se vraća kući . Preterana militarizacija američke policije”. Reakcija na bombaške napade na maratonu u Bostonu 2013. alarmantan je i zastrašujući pokazatelj koliko daleko je vlada Sjedinjenih Država spremna ići, na silaznom putu ka potpunoj militarizaciji američkog društva. Događaji u Fergussonu godinu dana kasnije još su jedna zastrašujuća potvrda o tome kakve su posledice ove politike za ranjivije slojeve stanovništva, kako je NAACP celo vreme izveštavao.
Dodatno poglavlje bi se moralo napisati u vezi sa gomilanjem obaveštajnih agencija, interno i eksterno orijentisanih. Neverovatan rast onoga što se eufemistički naziva „obaveštajnom zajednicom“; koji postavlja temelje i pruža temelje za pravu Državu nadzora neopravdanih dimenzija. Distopija Georgea Orwella iz 1984. postaje bleda senka onoga s čime se suočavamo u stvarnosti trideset godina nakon imaginarnog datuma, kao što su nam otkrili rad i posvećenost istini i pravdi hrabrih ljudi poput Juliana Assangea i Edwarda Snowdena, što je sigurno samo vrh gigantske sante leda. Tom Engelhardt u svojoj najnovijoj knjizi uverljivo argumentuje kako ovi razvoji vode SAD, a time i svet, ili veći deo, od države nacionalne sigurnosti do države globalne sigurnosti monstruoznih dimenzija i groznog karaktera (Engelhardt, 2014). Jeziv i nekontrolisan Levijatan, globalna matrica, neuhvatljiva, ali vrlo stvarna ako se pogledaju posledice njihovih mračnih zavera i akcija. Ili je to divlja, glupa i slepa Zver puštena na slobodu od strane Carstva kaosa i uništenja?
* Reference:
Bacevich, Andrew J. (2005) Novi američki militarizam. Kako su Amerikanci zavedeni ratom. Oxford, ENG: Oxford University Press, 2013. Ažurirano izdanje.
Chomsky, Noam (2003) Hegemonija ili opstanak. Američka potraga za globalnom dominacijom. London: Penguin Books, 2004.
Douglass, James W. (2008) JFK and the Unspeakable. Zašto je umro i zašto je to važno. New York: Touchstone, 2010.
Engelhardt, Tom (2014) Vlada u seni. Nadzor, tajni ratovi i globalna sigurnosna država u svetu jedne supersile. Chicago, IL: Haymarket Books.
Engdahl, F. William (1992) Stoleće rata. Angloamerička naftna politika i novi svetski poredak. Wiesbaden, Njemačka: edition.engdahl, 2011. (Revidirano izdanje)
Engdahl, F. William (2009) Dominacija punog spektra: Totalitarna demokratija u novom svetskom poretku. Wiesbaden, Njemačka: edition.engdahl.
Fassin, Didier i Pandolfi, Mariella, ur. (2013) Savremena vanredna stanja. Politika vojnih i humanitarnih intervencija. New York: Zone Books.
Ganser, Daniele (2005) Tajne vojske NATO-a. Terorizam u zapadnoj Evropi. London: Frank Cass.
Johnstone, Diana (2002) Fools' Crusade. Jugoslavija, NATO i zapadne zablude. London: Pluto Press.
Kelly, Cynthia C. Ed. (2007) Projekat Manhattan. Rođenje atomske bombe prema rečima njenih kreatora, očevidaca i istoričara. New York: Black Dog & Leventhal Publishers.
Risen, James (2014) Plati bilo koju cenu. Pohlepa, moć i beskrajni rat. Boston, MA: Houghton Mifflin Harcourt.
Scott, Otto J. (1974) The Creative Ordeal. Priča o Raytheonu. New York: Atheneum.
Turse, Nick (2013) Kill Anything That Moves. Pravi američki rat u Vijetnamu. Njujork: Picador, 2014.
Fusnote-Endnotes:
______________________________
[I] Pratiti priču o “Projektu Manhattan”, izgradnji prve atomske bombe, i njenom odnosu s razvojem sve bližih veza između naučnika-akademika i nastajajućeg “industrijsko-vojnog-kompleksa” u Sjedinjenim Državama , vidi knjigu koju je uredila Cynthia Kelly, 2007. Još jedna zanimljiva nit koju treba pratiti je veza između vojnih i industrijskih korporacija, kao što je Raytheon, na primer (Scott, 1974). Izrada bombe dala je SAD-u ogromnu prednost u vojno-strateškom smislu, a to je bio i veliki podsticaj njihovoj samouverenosti kao svetske sile. Bomba je postala kamen temeljac koji je održao svoju posleratnu hegemoniju.
[II] Kao primer informacije, pogledajte govor tadašnjeg generalnog sekretara NATO-a Manfreda Wörnera u Briselu, maja 1990: http://nato.int/docu/speech/1990/s900517a_e.htm
[III] Američki AFRICOM je jedna od sedam vojnih komandi u kojima svet deli vojni establišment Sjedinjenih Država ( http://en.wikipedia.org/wiki/Unified_Combatant_Command#Countries_assigned_to_each_Command ). Američke snage u stotinama vojnih baza i instalacija širom sveta dodeljene su jednoj od ovih vojnih komandi. Zapravo, svaka zemlja u svetu, neprijatelj ili saveznik, bez obzira da li ima dobre/loše/nepostojeće diplomatske odnose sa sobom, bez obzira da li SAD ima vojna postrojenja na svojoj teritoriji, dodeljena je jednoj od regionalnih vojnih komandi ( uključujući zemlje poput Irana, Kube ili Rusije). E sad, ovo zapanjujuće otkriva imperijalne ambicije ove jedinstvene zemlje!
[IV] Ako se pogledaju redovna saopštenja Stejt departmenta, distribuirana preko mejling liste Biroa za evropske i evroazijske poslove (opet, ovo je jedna od regija u kojoj je svet podeljen za potrebe države SAD Propagandna mašina Odeljenja i njihove vanjske aktivnosti 'upravljanja režimom'), spajanje EU sa NATO-om u njihovom pristupu svetskim poslovima postaje očigledno, zapravo. Po mišljenju vlade Sjedinjenih Država, Evropska unija je neraskidivo povezana sa NATO-om; oba su sastavni delovi Euro-Atlantide, entiteta kojim, naravno, predvode i kojim vladaju SAD. Govoreći o Ukrajini, treba pažljivo slušati čuveni razgovor koji je procurio između gospođe Nuland, pomoćnice državnog sekretara za evropska i evroazijska pitanja, i američkog ambasadora u Kijevu gospodina Pjata,
[v] Počevši od šezdesetih, a još više nakon rata u Vijetnamu, uočavamo veoma značajnu promenu u prirodi ratova u SAD. Postepeni pomak od ratova vođenih ideološkim principima, kao u ratovima u Koreji i Indokini: borba protiv širenja komunizma i sukoba SSSR-a, a kasnije i maoističke Kine; na ratove vođene namerom da se kontrolišu i prigrabe strateški resursi poput nafte i drugih ključnih sirovina širom sveta. Pomak je ilustrovan pomeranjem glavnog ratnog scenarija iz jugoistočne Azije u jugozapadnu Aziju (tj. Bliski istok), kako kaže aktivist iz Hudson Valleya, legendarni urednik radikalnog antiratnog Guardian Newsweeklyja (1963-1984) Jack A. Smith to navodi u nedavnom prilogu na web stranici Global Research.
[VI] Kao što se to dogodilo sa ubistvom-pogubljenjem bez suđenja Osami bin Ladenu, a saznali smo preko zvaničnih kanala komunikacije i mejnstrim medija.
Tokom celog 19. stoleća svetskim zbivanjima dominirale su velike evropske kolonijalne i imperijalne sile: Britanija, Francuska, Austro-Ugarska, Nemačka, Rusija i Osmanlije na jugoistočnim rubovima kontinenta. Rivalstvo i nadmetanje za svetske resurse između evropskih 'velikih sila' i kolonijalnih metropola dostigli su vrhunac krajem stoleća. To je bila pozadina koja dovela Evropu do rata i katastrofe tokom 1914-18. Bio je to prvi čin dramatične propasti evropske svetske hegemonije. Drugi i konačni čin pada Evrope kao osovine globalne moći dogodio se tokom rata 1939-45, koji je opet imao kontinent kao glavno poprište operacija. Drugi svetski rat izazvao je neviđena materijalna razaranja i uzeo je užasan danak u ljudskim životima.
Kao posledica rata, veći deo Evrope (uključujući Sovjetski Savez) ostao je potpuno devastiran i istrošen; to je postavilo tlo za neospornu hegemoniju Sjedinjenih Država, s obzirom da su njihova teritorija i ekonomija ostali netaknuti ratnim katastrofama. Tako je Zapadna Evropa postala potpuno zavisna i sve više podređena Sjedinjenim Državama u svim fundamentalnim dimenzijama: ekonomskoj, političkoj i vojnoj. Preokret događaja koji je pojačan osnivanjem Severnoatlantskog pakta 1949. godine; sa ciljem da se suprotstavi percipiranoj pretnji koja dolazi od bivšeg ratnog saveznika, Sovjetskog Saveza, bio je odraz evropske nespremnosti da popusti svetskoj sili u njenom nastojanju da bude na čelu. SAD, njeni zapadnoevropski 'saveznici' su tako podigli ulog u svojoj konfrontaciji sa Sovjetskim Savezom,
Međutim, zanimljivo je napomenuti da je član 5 NATO-a, koji zahteva od država članica da priteknu u pomoć bilo kojoj članici koja je podvrgnuta oružanoj agresiji, pozvan samo jednom. Na njega su se pozvale SAD nakon terorističkih napada 11. septembra 2001. godine. Ovaj poziv na solidarnost saveznika ustupio je mesto novoj fazi u ulozi NATO-a na početku trećeg milenijuma, efektivnim uključivanjem Alijanse u neuhvatljivi i bezakonski „globalni rat protiv terorizma“ (terorizam postaje fantomski neprijatelj i zgodan surogat „sovjetsko-komunističke pretnje“), tako da se strategija beskonačnog rata mogla nastaviti dalje. Kao rezultat bezgraničnog “rata protiv terorizma”, uskoro smo mogli videti kako SAD iskorištavaju NATO kao pogodno oruđe i pokriće za intervenciju daleko izvan okvira izborne i temeljne misije Alijanse:
Pobratak na evropsku arenu, obeležila su dva važna događaja u pogledu transformacija NATO-ove 'misije', u praksi ako ne i statuarno. Prvo, mračno poglavlje u analima subverzivnih, obeležemo je terorističkim aktivnostima koje je NATO promovisao a izvele njegove 'tajne armije', bile su usmerene protiv levičarskih i komunističkih partija na teritorijama vlastitih država članica u zapadnoj Evropi. Italijanska operacija Gladio posebno zamišljena i izvedena, od 1950-ih do 1980-ih, kako bi se sprečilo pristupanje vlasti i vladinih institucija Komunističkoj partiji Italije. Prljavi rat preko posrednika, imao je za cilj da diskredituje komunističke i druge levičarske pokrete u Evropi,
Istovremeno se kontinuirano širio NATO-a na istok, u nemilosrdnoj težnji da se inkorporiraju zemlje bivšeg komunističkog bloka u centralnoj i istočnoj Evropi, uključujući periferije samog Sovjetskog Saveza. Bezobzirna politika koju su SAD osmislile i provodile od 1990-ih do danas, oslanjale au se na svoju NATO igračku; koji je prekršio svečana uveravanja data Rusiji i Sovjetskom Savezu, kao deo implicitnih ako ne i eksplicitnih sporazuma koji su utrli put povlačenju Berlinskog zida, ponovnom ujedinjenju Nemačke i raspuštanju Varšavskog pakta[ii] .
Ukratko, ovakvom politikom pokvarena je i izgubljena dragocena prilika za uspostavljanje istinskih globalnih i međusobnih bezbednosnih aranžmana na kraju Hladnog rata, nakon raspada Varšavskog pakta i samog SSSR-a i sprečavanje velikih sukoba i ratova na evropskoj sceni ali i drugde. Umesto toga, Sjedinjene Američke Države, kao izabrana nacija, jedini izvodljivi planetarni vođa, odlučile su krenuti putem svetske hegemonije, dominacijom punog spektra, s ciljem uspostavljanja svojevrsnog Pax Americana (Chomsky, 2003; Engdahl, 2009).
NATO-a je postao oruđe američke imperije i globalne dominacije, instrument vojne sile primenjiv na svakoga ko se usudio da ospori samoproglašenu pravednost i političko-moralnu superiornost SAD-Zapada, uglavnom korišćenu protiv malih bespomoćnih država, umesto da bude odbrambeni bastion protiv pretećeg moćnog neprijatelja. Tako je podlo i zločinački bombarovana civilna infrastruktura Srbije 1999. godine, koje su potpuno nekažnjeno izvele SAD, pod plaštom NATO-a. Bila je ovo kazna za ono što je ostalo od bivše Jugoslavije, zbog otpora da se popusti planovima i ciljevima Carstva u regionu, glavna svrha za početak čina agresije, protiv bespomoćne zemlje i naroda,
Propast zapadne Evrope kao globalne sile i ključnog aktera pod sopstvenim uslovima, i njihovo podređivanje strateškim interesima SAD, naglašeno je raspadom većine onog što je preostalo od evropskih kolonijalnih imperija nakon Drugog svetskog rata. Ogromne teritorije pod kolonijalno-imperijalnom kontrolom na Bliskom istoku, Africi i Aziji, postepeno su postale nezavisne nacionalne države; dok su se Sjedinjene Američke Države dobrovoljno javile da preuzmu 'teret carstva' od bivših kolonijalnih gospodara: Britanije, Francuske, Holandije ili Japana. Međutim, postojali su narodi koji su se odupirali samoproglašenom novom gospodaru sveta koji je krenuo u takav neokolonijalni i neoimperijalni krstaški rat, koji je doveo do vrlo ružnih i genocidnih ratova u celoj drugoj polovini 20. stoleća (Turse, 2013): na Korejskom poluostrvu, jugoistočnoj Aziji, severnoj i subsaharskoj Africi, Bliskom istoku. Što se tiče Srednje i Južne Amerike, to je ostalo neprikosnoveno stražnje dvorište SAD-a, gde su oni potpuno nekažnjeno intervenisali, izvodeći razne vrste državnih udara protiv uspostavljenih i demokratski izabranih vlada, kad god su mislili da su njihovi interesi, ili interesi američkih multinacionalnih kompanija , bili u opasnosti.
U mnogim od ovih neokolonijalnih neo-imperijalnih ratova (ratovi otpora, nezavisnosti i oslobođenja gledano s druge strane) Sjedinjene Države su, uz pristanak svojih 'saveznika' završile direktno ili indirektno u sukobu sa Sovjetskim Savezom, a kasnije i komunističkom Kinom (u Koreji upravo 1950. i drugde u jugoistočnoj Aziji tokom 1960-ih i 1970-ih);zatim Kubom (u ratu za nezavisnost Angole, u nekim revolucionarnim ustancima širom Latinske Amerike). Zanimljivo je da su moćne SAD sa svojom ogromnom ratnom mašinom na kraju izgubile većinu ovih ratova; nažalost ne pre nego što su nanele užasnu pustoš i bedu teritorijama i narodima protiv kojih su pokrenule ratove, hiljadama kilometara udaljenim od njenih obala.
Drugi deo: SAD i ideja ujedinjene Evrope
U posleratnoj Evropi preostala je sumorna panorama oštro podeljenog kontinenta, zemalje koje su raspoređene u odredene 'sfere uticaja'. Liberalni kapitalistički Zapad dolazi pod američko tutorstvo, dok komunistički istok ostaje pod stegom Sovjetskog Saveza. Sa plemenitom idejom da se prevaziđe posleratna depresija, obeshrabrujuća devastacija i podele, i da se osigura da se rat takvih razmera nikada više ne dogodi, projekt ujedinjene Evrope se, isprva, stidljivo izneo. Tako je Veće Evrope uspostavljeno 1949. godine, Deklaracija Roberta Šumana predložila je stvaranje Evropske zajednice za ugalj i čelik (9. maja 1950.), a kasnije je šest zemalja potpisalo ECSC ugovor 1951. i krenulo naprijed potpisivanjem Rimskog ugovora u 1957,
Kada i kako je privlačni projekat ujedinjene Evrope krenuo po zlu i odstupio od plemenitih ideala očeva osnivača? To je zaista složena stvar koju istoričari moraju detaljno razraditi. Ono što sugerišem je da je jedan od osnovnih izvora iskrivljenja bilo postepeno mešanje Sjedinjenih Država, kada su počele da shvataju da će napredak ujedinjene Evrope neizbežno predstavljati pretnju njenoj sopstvenoj globalnoj hegemoniji i dominaciji, i postati izazov svojim strateškim interesima: komercijalnim, političkim i drugim. Ovo hrabro miješanje, koje u nekom trenutku rezultira istinskim preuzimanjem EU od strane SAD, vrši se na različite načine i putem različitih kanala, od kojih je NATO najvažniji i očigledan.
Ilustracija prirode ovog razvoja bila bi u principima koji vode politiku proširenja EZ-EU, formalno izrečenih ili implicitnih; posebno u pogledu njenog širenja prema istoku nakon pada Zida. Postoji obrazac koji se jasno nameće: prijem neke zemlje u klub EU podrazumiva i članstvo u NATO-u, često je to strogi preduslov, kao na primer u slučaju Španije. Nakon neuspelog državnog udara 23. februara 1981., prioritet nove vlade bio je da Španiju u potpunosti uvede u Evropu i pod zaštitni kišobran SAD-Zapada, kako bi se sprečile opasnosti unutrašnje političke involucije. Način da se to postigne bio je da se počne ulaskom u NATO, što je cilj koji je efektivno postignut za kratko vreme dok je ova vlada ostala na vlasti. Socijalistička partija koja se glasno protivila ulasku Španije u NATO velikom većinom pobidila je na opštim izborima 1982. godine, sa jasnim, iako implicitnim mandatom da blokira i poništi odluku prethodne vlade. Međutim, kada je došla na vlast, vlada na čelu s Felipeom Gonzálezom postepeno se predomislila: od “OTAN de entrada NO”, do pragmatičnijeg bunara, možda ako Španija želi da postane punopravan član demokratskog prosperitetnog zapadnog sveta... Potvrda ostanka Španije u NATO-u otvorio je put njenom prijemu u Evropsku zajednicu 1986. godine, prevazilazeći prigovore važnih stalnih članova kluba, uz pomoć (i nešto zavrtanja ruku) moćnog velikog brata s druge strane Atlantika,
Predsednik González je nadjačao snažnu unutrašnje opozicijuu svojoj Partiji i obmanuo biračko telo tokom referendumske kampanje 1996. po pitanju da li da se ostane u NATO-u... pod određenim uslovima. Ali odredbe o članstvu u Alijansi koje je socijalistička vlada priložila predlogu iznesenom biračkom telu, kasnije su očigledno ignorisane i revidirane od strane vlade Partido Populara kada su stupile na dužnost 1996. Prevara je kasnije bila dodatno proširena i završena kada je nova socijalistička vlada g. Zapatera dozvolila (uz saglasnost Partido Populara, tada u opoziciji) značajno povećanje broja američkih trupa koje će biti stacionirane u Španiji, za navodnu svrhu uspostavljanja i pravilnog upravljanja "protivraketnim štitom" na španskoj teritoriji. Ovaj neproblematični dvostranački 'konsenzus' ponovo je podržala nekoliko godina kasnije Rajoyeva vlada na vlasti, kako bi se omogućilo dalje povećanje broja američkih trupa stacioniranih u Španiji. Ovaj put nesumnjivo da vojnim sredstvima pruži logističku podršku američkim 'humanitarnim' misijama u inostranstvu, kao što je "borba protiv ebole u Africi".
Gore pomenute dvostranačke inicijative, vođene tajno držale su španski narod u neznanju o implikacijama takvih ključnih odluka i uskoro su kulminirale ekspresnim usvajanjem novog zakona (pre održavanja izbora 2015. zbog straha da novi parlament možda neće biti toliko u skladu s imperativnim zahtevima SAD) koji bi omogućio da se još više američkih trupa stacionira u pomorskoj bazi Rota i na aerodromu Morón de la Frontera, kako bi Sjedinjene Države mogle velikodušno osoblja i upravlja sjedištem svoje Afričke vojne komande (AFRICOM) iz Španije]. Ovo je priča o nekada ponosnoj i žestoko nezavisnoj državi Španiji koja je postala punopravna vojna kolonija SAD-NATO-a.
Događaji u Ukrajini, u poslednjih godinu-dv,e dokazuju van svake umnje ono što je gore argumentovano; odnosno blisko približavanje agende SAD u pogledu EU i NATO-a, koji su za njih samo dve strane istog novčića.. Ovo su fundamentalne činjenice koje efektivno predstavljaju otmicu moderne ideje Evrope od strane Zevsa sadašnjeg vremena. Uzgred, to takođe objašnjava činjenicu da Evropskoj uniji do danas nedostaje bilo kakav privid zajedničke nezavisne politike o odbrani i spoljnim pitanjima. Jer evropsku odbrambenu i spoljnu politiku definišu i određuju ne institucije EU ili narodna volja, već NATO, koji je zauzvrat pod strogom kontrolom Sjedinjenih Država. Dokazi u ovom pogledu su ogromni, činjenice i brojke su lako dostupne svakoj osobi koja je zainteresovana za istraživanje ovog predmeta. Ali nemojte tražiti rigorozne informacije o ovim temama u mejnstrim medijima, jer su mediji uglavnom pod kontrolom moćnih lobija evroatlante lociranih u Briselu ili Vašingtonu, u rukama novih građana Kanea koji predstavljaju veliki kapital, dakle radeći u službi Carstva kapitala.
Nadalje, pogledajte šta se dešava sa tajnovitim pregovorima oko Transatlantskog trgovinskog i investicionog partnerstva (TTIP), vođenim iza kulisa, činjenicama otimanim iz javnosti. Jer, od najveće je važnosti shvatiti da bi, ako se TTIP konačno usvoji, to bio kraj svega što je preostalo od nezavisnosti Evrope i nacionalnog suvereniteta njenih konstitutivnih zemalja. Zato što je TTIP od samih svojih osnova dizajniran da služi interesima korporativne Amerike, da koristi većim multinacionalnim korporacijama i velikom finansijskom kapitalu; radije nego za dobrobit naroda, ili da se brine o istinskim nacionalnim ili multinacionalnim interesima. Žalosna je podređenost EU strateškim interesima SAD-a,
Ali vratimo se malo unatrag u izricanju sadašnjeg narativa. Sa konsolidacijom komunističkog bloka u srednjoj i istočnoj Evropi nakon Drugog svetskog rata, uspostavljanjem Varšavskog pakta i zatvaranjem Berlinsko-gvozdenog zida, sukob Istok-Zapad, komunizam protiv kapitalizma, postaje nekako stabilizovan, zaista zamrznut, u evropski scenario. Vruće tačke u sukobu niču na drugim mestima: na Korejskom poluostrvu, u Indokini i jugoistočnoj Aziji u celini, na Bliskom istoku nakon uspostavljanja države Izrael i prvom arapsko-izraelskom ratu 1948.
U zapadnoevropskoj areni ono što vidimo je samo transformacija vojnog prisustva SAD-a.Okupacija Nemačke je najeklatantniji primer.
Nakon pada Zida, raspada Varšavskog pakta, zatim i samog SSSR-a, šta opravdava prisustvo desetina hiljada američkih vojnika i desetina velikih vojnih objekata u ujedinjenoj Nemačkoj?
c.1) Nesposobnost ili/ili nespremnost Evrope, a posebno Nemačke – kako kaže američki argument – da se odbrani od vanjskih pretnji, pravilnim ulaganjem u vlastitu odbranu.
c.2) Nakon 9-11-2001 opravdanje još uvek masivnog američkog vojnog prisustva u Evropi (u stvari, uvelike povećano ukupno širenjem SAD-NATO-a na istok) menja se u skladu s 'logikom' globalnog 'rata' protiv terora'.
c.3) Konačno, nakon događaja u Ukrajini početkom 2014. godine, precizira se legitimirajući argument: braniti Evropu, demokratski slobodni zapadni svet... od ruske agresije!
Treći deo: Rat za profit i hegemoniju
Drugde u svetu dešavaju se druge važne promne u vezi sa vojnom doktrinom i praksom SAD-a; pod velikim uticajem ishoda (njihovog poraza u) rata u Vijetnamu 1955-1975; rastu antiratni pokreti tokom šezdesetih i sedamdesetih godina i protivljenje ratu u uopšte ( posebno među potencijalnim regrutima u vojsku pa čak i među pojedinim buntovnim američkim vojnicima na terenu ( Bacevich, 2005; Engelhardt, 2014). Dešava se promena, od vojske zasnovane na obaveznom pozivu na sve više dobrovoljnu i profesionalnu vojsku. Tako vojni establišment postepeno pada u ruke lažnih privatno-korporativnih interesa i radi u službi, a ne samoj naciji, već vojno-industrijskom kompleksu iznutra i izvana. Ova transformacija u vojnoj politici i praksi najavljuje put drugim važnim promenama u narednim decenijama, o kojima ćemo govoriti kasnije u ovom izlaganju.
Prelazeći na scenario Bliskog istoka tokom 1960-ih i 1970-ih, svedočimo jačanju tenzija i sukobu oko kontrole strateških resursa poput nafte i gasa, u regionuma koji njima obiluju. Pristup i kontrola energetskm resursima i ključnim sirovinama očito stoji iza većine ratova u kojima su Sjedinjene Države i bivše kolonijalne sile poput Britanije ili Francuske često direktno ili indirektno uključene. To su ratovi koji se uglavnom vode za interese velikih zapadnih multinacionalnih kompanija poput Exxon-Mobil-a, Shell-a, BP-a ili Elf-a (Risen, 2014.). Bilo kako bilo, uspostavljeni su neki osnovni obrasci, jasnije nakon rata u Vijetnamu: SAD vode svoje ratove na teritorijama drugih naroda, većina njih su ratovi preko posrednika, a imaju za cilj kontrolu strateških resursa koji pripadaju drugim zemljama. Ali ko je iznenađen ili šokiran u ovoj fazi? Kao što je penzionisani američki general davno primetio, rat je reket! Vojni establišment SAD nije u službi nacije i naroda, već u službi krupnog kapitala i korporativnih interesa[v].
Što se tiče domaćih dešavanja u SAD u drugoj polovini 20. veka, može se uočiti eksponencijalni rast „vojno-industrijskog kompleksa“, čije interese dobro potpomažu zakonodavci i zvaničnici na različitim nivoima vlasti. Što bi, kako je upozorio predsednik Eisenhower u svom oproštajnom govoru 1961. godine, moglo predstavljati veliku pretnju ljudima, ugroziti pravi nacionalni interes. Paralelno s tim, obaveštajne agencije dobijaju na značaju (i mnogo veću tranšu državnog budžeta!) osnivanjem CIA-e 1947., dajući kontinuitet zadacima koji su dodeljeni Uredu za strateške službe osnovanom 1942. godine. Tada su postavljena dva stuba paralelne, mračne ili 'nevidljive' vlade, što se uskoro moglo uočiti u donošenju odluka 'vidljive' legitimne vlade (Engelhardt, 2014). Paralelna vlada, neizabrana i neodgovorna prema narodu, ne zaustavlja se neće ni pred čim u ostvarivanju svojih skrivenih planova, što pokazuje zavere kojima su rešeni problematični lideri, Johna F. Kennedyja, i druge ključne javne ličnosti i državni službenici nakon njega, uključujući i njegovog brata Roberta (Douglass, 2008).
Onda je Hladni rat došao do iznenadnog kraja, neočekivano mirnog ili u svakom slučaju bez otvorenog sukoba, 'otvaranjem' kapija Berlinskog zida u nezaboravnom novembru 1989. Iza pada zida komunistički blok se raspao, Varšavski pakt je demontiran, a u još jednom neverovatnom vrtlogu događaja u avgustu 1991. Sovjetskog Saveza više nije bilo. Sada, izvanredni događaji koji su se odigrali u Evropi pedeset pet godina nakon završetka Drugog svetskog rata pružili su divnu priliku za ostvarenje najambicioznijih ideala ujedinjene mirne Evrope, pomirene sa svetom, bez pobednika i gubitnika, ni pobjedničkih ni poraženih naroda. , koji se proteže od Atlantika do Urala o čemu je sanjao predsednik De Gaulle. Ali novi svetski hegemon je imao druge planove na umu. Odlučili su da sve navedeno shvate kao pravedna dugotrajna pobeda nad komunizmom, i nad starim rivalom Rusijom, čime bi se završila istorija kakvu smo do sada poznavali. Ukratko, SAD su ove transcendentalne događaje protumačile kao početak svetle nove ere u kojoj će Amerika postati svetionik sveta, uključivši u ovu viziju potpuno podređenu Evropu, koja će se pod okriljem SAD-a proširiti... pa, na kraju do Urala i šire (zsa podrazumevajucim zatiranjem i fragmentacijom Rusije.).
Sada, ko bi se usudio odupreti visokom moralnom nacrtu izuzetne nacije za celi svijet? Pa, ko god se usudi, prvo bi morao biti ubeđen - namamljen u užitke nove Obećane zemlje; inače bi morali biti uništeni, kako bi se novi svet mogao izgraditi na pepelu starog i zastarelog poretka stvari. Upravo je takva sudbina čekala umanjenu i poraženu, a ipak prkosnu Jugoslaviju, kada je bahatom caru ponestalo strpljenja prema nepopustljivom neistomišljeniku Slobodanu Miloševiću. Uništenje Jugoslavije trebalo je da postane ključni test u kulminaciji posthladnoratovskog poretka i u konačnom preuzimanju čitave Evrope od strane Sjedinjenih Država. U stvari, jugoslovenski ratovi su bili prvi niz odvratnih otvorenih ratova koji su se odigrali u Evropi nakon Drugog svetskog rata.
Da bismo razumeli šta je pošlo po zlu sa 'evropskim' pristupom jugoslovenskom sukobu, ratovima koji su usledili i raspadom zemlje, pogledajmo ukratko osnovni pravac delovanja tri najvažnije zemlje u Evropi. Nemačka podržava Hrvatsku, svoje bivše saveznike tokom Drugog svetskog rata. Francuska, naprotiv, pruža moralnu i političku podršku Srbiji, koja je tokom 20. veka prema njoj istorijski bila prijateljski raspoložena. U međuvremenu, Britanija igra staru imperijalnu igru, dobro isprobanu upravo u toj regiji Evrope, kao i drugde, u vreme dok je bila kolonijalni gospodar: divide et impera!
Kao posledicu nepostojanja zajedničke politike prema jugoslovenskoj krizi, vidimo da Evropska zajednica kao takva ne pokazuje odgovarajuće vodstvo. Oni nisu u stanju definisati i slediti strategiju konsenzusa za smirivanje sukoba i izbegavanje otvorenog rata. Stoga SAD 'mora' da interveniše 'kako bi rešio' evropske probleme i prevazišao njenu nemoć; na taj način ponovo profitirati od evropskih unutrašnjih podela i nedostatka zajedničkog cilja. Na ovaj način, projekat ujedinjene Evrope pretrpeo je ogroman pad na Balkanu; u nekim aspektima vraćanje satova na međuratni period. I može se zapitati, hoće li sadašnja kriza i rat u Ukrajini zadati konačni udarac ideji ujedinjene, nezavisne Evrope sposobne da mirno sledi svoje temeljne interese i odredi svoju budućnost?
Četvrti deo: Prema stanju bezgraničnog i trajnog rata
Ali onda dolazi George W Bush koji skače na kormilo Imperije. Nije toliko važno ko je na tronu, demokrata ili republikanac, tip iz Teksasa ili neko sa poreklom iz Nove Engleske. Paralelna vlada u seni koja vuče konce iza kulisa ostaje ista i na mestu. Manje od godinu dana nakon što je preuzeo dužnost, osamogodišnje predsedništvo Busha Jr-a presudno će obeležiti događaji od 11. septembra 2001. godine. Nova era otključava se inauguracijom “Rata protiv terorizma”. Sledi još jedan neverovatan doprinos koji su SAD dale analima ratne doktrine. Ratne i vojne intervencije opravdane tobožnjim 'humanitarnim' ciljevima, iz brige za održavanje 'naših visokih moralnih i političkih vrednosti'. Uđite u doba američkih (u saradnji sa njihovim zapadnim i istočnim pomoćnicima) potpunih neprekidnih vojnih intervencija širom sveta. Nasilne i izrazito destruktivne intervencije opravdane bilo kojim izgovorom, ciničnom manipulacijom visokim nominalnim vrednostima i 'humanitarnim' brigama (Fassin i Pandolfi, ur., 2013).
U izvođenju takvog bezgraničnog i beskonačnog niza ratova Sjedinjene Države bi nastojale osigurati podršku, ako ne Ujedinjenih naroda u celini, barem neke vrste „međunarodne zajednice“ sa nejasnim granicama, koja bi u svakom slučaju trebala da uključi zemlje članice, 'pridružene' NATO-u, bez mogućnosti da se bilo ko u tome zaobiđe. Što se tiče intervencija, otvorenih i prikrivenih, u širem regionu Bliskog istoka, Sjedinjene Države su uvek računale, konsultovale se i bile informisane od strane čvrstog saveznika-alter ega Izraela. Drugde u svetu SAD bi se oslanjale na postojeće formalne ili neformalne saveze i vazalske veze. A tamo gde ništa od ovoga ne postoji, oni bi bez stida pravili ad hoc 'koalicije' putem sumnjivih dosluha interesa.
Tako su, uz izgovor da su talibani pružili utočište Osami bin Ladenu, Sjedinjene Države izvršile invaziju na Afganistan ubrzo nakon napada lažnom zastavom 11. septembra. Uz čvrstu podršku vernih saveznika poput Ujedinjenog Kraljevstva, uklonili su talibane s vlasti, postavili marionetsku vladu koja je direktno odgovarala američkim okupacionim vlastima. Odatle su SAD izvele beskrajni niz vojnih operacija, otvorenih i tajnih, u Afganistanu i susednim zemljama, uz potpuno zanemarivanje međunarodnog prava i nacionalnog suvereniteta drugih zemalja, prijatelja ili neprijatelja. Također, sve su to radili uz angažman i saradnju svojih NATO saveznika, uključujući i neke ambiciozne članice Alijanse. Afganistan je tako postao ogromna vojna ispostava za pokretanje "globalnog rata protiv terorizma", koji je uključivao sve vrste očigledno nezakonitih i kriminalnih radnji poput otmice, izručenja, uspostavljanja tajnih centara za pritvor-ispitivanje-mučenje u nizu zemalja (uključujući i evropske zemlje). Šta su međunarodne institucije poput Ujedinjenih nacija imale da kažu o tome? Njihova tišina, ako ne i saučesništvo u ovoj neizmernoj zloupotrebi moći i nepoštivanju međunarodnog prava, najosnovnijih pravila čovečanstva i vođenja rata, bilo je bučno, skandalozno, najviše obeshrabrujuće.
Ipak, intervencija u Afganistanu bila je samo početak dugog niza nečuvenih zloupotreba moći i neopravdane agresije od strane Carstva i njegovih pomoćnika, protiv bespomoćnih suverenih zemalja i njihovih legitimnih vlada, koje su definisale jedno od najmračnijih vremena za čovečanstvo. Na osnovu namernih dezinformacija i očiglednih laži koje je State Department gurnuo pred Veće sigurnosti Ujedinjenih naroda, SAD su izvršile invaziju na Irak 2003. godine, uz entuzijastičnu podršku „Azorskog trojca“: gospodin Blair, premijer Ujedinjenog Kraljevstva; Gospodin Aznar kao predsednik Španije i gospodin Barroso u ime Evropske unije. Država koja je već bila na kolenima – ubijeni su najugroženiji i najnemoćniji slojevi građana (deca)
Invazije Afganistana i Iraka i kontinuirana vojna okupacija također su obeležile eksperimentisanje novih načina vođenja rata i važne transformacije američkog militarizma. Prvo, postoji ono što možemo označiti kao privatizacija ratovanja. Neposredni vojni ili paravojni zadaci, sve vrste otvorenih i tajnih intervencija, prikupljanje obaveštajnih podataka, izvođenje otmica, predaja i vođenje zatvora, službeno ili tajno, ispitivanje zatočenika, te osmišljavanje i izvođenje torture nad ratnim zarobljenicima ( pa, odvratni teroristi, ne baš ljudi), daju se u ruke privatnih 'konsultanata' i izvođača radova. To su 'usluge' koje se, kao i svaki drugi poslovni poduhvat, mogu podugovarati s privatnim korporacijama kao što su Halliburton ili Blackwater,
Drugo, svedoci smo onoga što možemo smatrati potpunom dehumanizacijom ratovanja, postepenog uklanjanja ljudskog faktora: bilo korištenjem svih vrsta bespilotnih vozila poput dronova, bilo eksperimentisanjem s robotima-vojnicima različitih vrste i za različite specifične svrhe. Strašne i strašne posledice ovih razvoja ne mogu se preceniti. Razmislite samo o političkim, etičkim i moralnim implikacijama proizvoljnog ubijanja, bez ikakvog upozorenja, a da ne govorimo o zakonskom postupku (ratni zakon ako ništa drugo), mnogo kolateralne štete (odnosno nevinih života oduzeti) koji redovno proističu iz takvih napada.
U stvari, ono čemu pasivno svedočimo je ubilačka aktivnost koja se odvija 24 sata dnevno iz udobne operacione sale u Virdžiniji ili Washingtonu, uz posredovanje običnog kompjuterskog ekrana i tastature. Pogađanje ljudskih ciljeva koje navodno određuju više kontrolne i komandne instance, uz odobrenje i samo napred od strane osobe koja ima najvišu funkciju u državi. Neprijavljene nasilne operacije rutinski snimane na video, a na kraju i gledane uživo, odnosno iz Ovalnog kabineta[vi]. E sad, ovo je skandalozno, jezivo i zastrašujuće. Ali da li međunarodne institucije poput Ujedinjenih nacija ili javnih ili privatnih organizacija za ljudska prava imaju nešto da kažu o ovome?
Prožeti osećajem političke pravednosti i uzvišene svrhe, zaštićeni od sumnje ili bilo kakve moralne refleksije svojom arogancijom, uvereni u vlastitu etičku superiornost, horde Carstva marširaju dalje, dok vojna mašina izvan svake proporcije i ravnoteže tuče po bubnjevima rata. A uz pomoć svog najnovijeg izuma ISIS-ISIL-IS oni šire haos i uništenje svuda okolo. Da li bi bilo koja nacija ili narod bio u stanju da se suprotstavi ovom naizgled neodoljivom imperijalističko-militarističkom nagonu, postoji li narod ili nacija dovoljno hrabri da jednostavno kažu ne?
Da se stane na kraj zlokobnoj priči, koja postaje previše depresivna da bi se izdržala; pogledajmo na kraju unutrašnju scenu SAD-a, gde možemo ispitati pojavu podudarnih obrazaca i zajedničku retoriku kao što je gore navedeno u vezi s raspoređivanjem Carstva u inostranstvu. Posebno mislim na uspostavljanje Odeljenja za državnu sigurnost 2001. godine, među njegovim navedenim primarnim odgovornostima je da odgovori na “terorističku pretnju” kod kuće. DHS je također priznat kao glavni instrument u vođenju takozvanog „rata protiv droge“. Tako DHS evoluira i postaje dodatno oruđe koje se može primeniti u zemlji, u izvođenju novih vrsta neuhvatljivog ratovanja protiv ljudi, građana SAD-a.
DHS je zaista postavio prekretnicu u progresivnoj militarizaciji američkog društva, o čemu postoje mnogi zabrinjavajući pokazatelji i količine empirijskih dokaza koje ne treba dokazati, kao što je osudila Američka unija za građanske slobode (ACLU) u svom izveštaju iz 2014.: „Rat se vraća kući . Preterana militarizacija američke policije”. Reakcija na bombaške napade na maratonu u Bostonu 2013. alarmantan je i zastrašujući pokazatelj koliko daleko je vlada Sjedinjenih Država spremna ići, na silaznom putu ka potpunoj militarizaciji američkog društva. Događaji u Fergussonu godinu dana kasnije još su jedna zastrašujuća potvrda o tome kakve su posledice ove politike za ranjivije slojeve stanovništva, kako je NAACP celo vreme izveštavao.
Dodatno poglavlje bi se moralo napisati u vezi sa gomilanjem obaveštajnih agencija, interno i eksterno orijentisanih. Neverovatan rast onoga što se eufemistički naziva „obaveštajnom zajednicom“; koji postavlja temelje i pruža temelje za pravu Državu nadzora neopravdanih dimenzija. Distopija Georgea Orwella iz 1984. postaje bleda senka onoga s čime se suočavamo u stvarnosti trideset godina nakon imaginarnog datuma, kao što su nam otkrili rad i posvećenost istini i pravdi hrabrih ljudi poput Juliana Assangea i Edwarda Snowdena, što je sigurno samo vrh gigantske sante leda. Tom Engelhardt u svojoj najnovijoj knjizi uverljivo argumentuje kako ovi razvoji vode SAD, a time i svet, ili veći deo, od države nacionalne sigurnosti do države globalne sigurnosti monstruoznih dimenzija i groznog karaktera (Engelhardt, 2014). Jeziv i nekontrolisan Levijatan, globalna matrica, neuhvatljiva, ali vrlo stvarna ako se pogledaju posledice njihovih mračnih zavera i akcija. Ili je to divlja, glupa i slepa Zver puštena na slobodu od strane Carstva kaosa i uništenja?
* Reference:
Bacevich, Andrew J. (2005) Novi američki militarizam. Kako su Amerikanci zavedeni ratom. Oxford, ENG: Oxford University Press, 2013. Ažurirano izdanje.
Chomsky, Noam (2003) Hegemonija ili opstanak. Američka potraga za globalnom dominacijom. London: Penguin Books, 2004.
Douglass, James W. (2008) JFK and the Unspeakable. Zašto je umro i zašto je to važno. New York: Touchstone, 2010.
Engelhardt, Tom (2014) Vlada u seni. Nadzor, tajni ratovi i globalna sigurnosna država u svetu jedne supersile. Chicago, IL: Haymarket Books.
Engdahl, F. William (1992) Stoleće rata. Angloamerička naftna politika i novi svetski poredak. Wiesbaden, Njemačka: edition.engdahl, 2011. (Revidirano izdanje)
Engdahl, F. William (2009) Dominacija punog spektra: Totalitarna demokratija u novom svetskom poretku. Wiesbaden, Njemačka: edition.engdahl.
Fassin, Didier i Pandolfi, Mariella, ur. (2013) Savremena vanredna stanja. Politika vojnih i humanitarnih intervencija. New York: Zone Books.
Ganser, Daniele (2005) Tajne vojske NATO-a. Terorizam u zapadnoj Evropi. London: Frank Cass.
Johnstone, Diana (2002) Fools' Crusade. Jugoslavija, NATO i zapadne zablude. London: Pluto Press.
Kelly, Cynthia C. Ed. (2007) Projekat Manhattan. Rođenje atomske bombe prema rečima njenih kreatora, očevidaca i istoričara. New York: Black Dog & Leventhal Publishers.
Scott, Otto J. (1974) The Creative Ordeal. Priča o Raytheonu. New York: Atheneum.
Fusnote-Endnotes:
______________________________
[I] Pratiti priču o “Projektu Manhattan”, izgradnji prve atomske bombe, i njenom odnosu s razvojem sve bližih veza između naučnika-akademika i nastajajućeg “industrijsko-vojnog-kompleksa” u Sjedinjenim Državama , vidi knjigu koju je uredila Cynthia Kelly, 2007. Još jedna zanimljiva nit koju treba pratiti je veza između vojnih i industrijskih korporacija, kao što je Raytheon, na primer (Scott, 1974). Izrada bombe dala je SAD-u ogromnu prednost u vojno-strateškom smislu, a to je bio i veliki podsticaj njihovoj samouverenosti kao svetske sile. Bomba je postala kamen temeljac koji je održao svoju posleratnu hegemoniju.
[II] Kao primer informacije, pogledajte govor tadašnjeg generalnog sekretara NATO-a Manfreda Wörnera u Briselu, maja 1990: http://nato.int/docu/speech/1990/s900517a_e.htm
[III] Američki AFRICOM je jedna od sedam vojnih komandi u kojima svet deli vojni establišment Sjedinjenih Država ( http://en.wikipedia.org/wiki/Unified_Combatant_Command#Countries_assigned_to_each_Command ). Američke snage u stotinama vojnih baza i instalacija širom sveta dodeljene su jednoj od ovih vojnih komandi. Zapravo, svaka zemlja u svetu, neprijatelj ili saveznik, bez obzira da li ima dobre/loše/nepostojeće diplomatske odnose sa sobom, bez obzira da li SAD ima vojna postrojenja na svojoj teritoriji, dodeljena je jednoj od regionalnih vojnih komandi ( uključujući zemlje poput Irana, Kube ili Rusije). E sad, ovo zapanjujuće otkriva imperijalne ambicije ove jedinstvene zemlje!
[IV] Ako se pogledaju redovna saopštenja Stejt departmenta, distribuirana preko mejling liste Biroa za evropske i evroazijske poslove (opet, ovo je jedna od regija u kojoj je svet podeljen za potrebe države SAD Propagandna mašina Odeljenja i njihove vanjske aktivnosti 'upravljanja režimom'), spajanje EU sa NATO-om u njihovom pristupu svetskim poslovima postaje očigledno, zapravo. Po mišljenju vlade Sjedinjenih Država, Evropska unija je neraskidivo povezana sa NATO-om; oba su sastavni delovi Euro-Atlantide, entiteta kojim, naravno, predvode i kojim vladaju SAD. Govoreći o Ukrajini, treba pažljivo slušati čuveni razgovor koji je procurio između gospođe Nuland, pomoćnice državnog sekretara za evropska i evroazijska pitanja, i američkog ambasadora u Kijevu gospodina Pjata,
[v] Počevši od šezdesetih, a još više nakon rata u Vijetnamu, uočavamo veoma značajnu promenu u prirodi ratova u SAD. Postepeni pomak od ratova vođenih ideološkim principima, kao u ratovima u Koreji i Indokini: borba protiv širenja komunizma i sukoba SSSR-a, a kasnije i maoističke Kine; na ratove vođene namerom da se kontrolišu i prigrabe strateški resursi poput nafte i drugih ključnih sirovina širom sveta. Pomak je ilustrovan pomeranjem glavnog ratnog scenarija iz jugoistočne Azije u jugozapadnu Aziju (tj. Bliski istok), kako kaže aktivist iz Hudson Valleya, legendarni urednik radikalnog antiratnog Guardian Newsweeklyja (1963-1984) Jack A. Smith to navodi u nedavnom prilogu na web stranici Global Research.
[VI] Kao što se to dogodilo sa ubistvom-pogubljenjem bez suđenja Osami bin Ladenu, a saznali smo preko zvaničnih kanala komunikacije i mejnstrim medija.
Tekst sam prvotno preuzela sa stranice geopolitike . Izvorno je objavljen na stranici centra z sinkretički studije. Prenos teksta je dozvoljen uz navođenje autora i linka gde je objavljen.
Коментари
Pesnik
Постави коментар