Rampart Journal of Individualist Thought,
proleće 1966. godine.
Revizionizam, primenjen na Drugi svetski rat i njegove korene (kao i na prethodne ratove), ima opštu funkciju da donese istorijsku istinu američkoj i svetskoj javnosti koja je drogirana lažima i propagandom iz ratnog vremena. To je samo po sebi vrlina. Ali neke istorijske istine mogu, naravno, biti uglavnom od antikvarskog interesa, sa malo veze sa današnjim problemima. Ovo se ne odnosi na revizionizam Drugog svetskog rata, koji ima veliki kritički značaj za današnji svet.
Najmanja od lekcija koju revizionizam može da nauči već je temeljno naučena: da Nemačka i Japan nisu isključivo „agresorske nacije“, osuđene od rođenja da prete svetskom miru. Veće lekcije, nažalost, tek treba da se nauče.
Sjedinjene Američke Države su ponovo izložene tom „kompleksu straha i hvalisanja“ (po Garetovom briljantnom izrazu) koji je nas, i zapadni svet, doveo do dva druga katastrofalna rata u našem veku. Američka javnost je još jednom izložena gotovo jednoglasnoj baraži ratne propagande i ratne histerije, takvoj da samo najpronicljiviji i najracionalniji mogu da spasu glave. Još jednom otkrivamo da se Neprijatelj, Loši Momak, pojavio na sceni, sa istim starim karakteristikama Lošeg Momka o kojima smo već čuli; đavolski, monolitni Neprijatelj, koji je, pre nekoliko generacija u nekom „svetom tekstu“, odlučio (iz razloga koji ostaju nejasni) da „ide da osvoji svet“.
Od tada, Neprijatelj, mračno, tajno, đavolski, „zaverava“, zaverenički, da osvoji svet, gradeći ogromnu, moćnu i enormnu vojnu mašineriju, a takođe konstruišući moćnu međunarodnu i „subverzivnu“ „petu kolonu“, koja funkcioniše kao vojska pukih marioneta, agenata centralnog štaba Neprijatelja, spremnih da izvrše špijunažu, sabotažu ili bilo koji drugi čin „podrivanja“ drugih država. Neprijatelj je, dakle, „monolit“, njime vlada isključivo i strogo sa vrha, od strane nekoliko glavnih vladara, i uvek je dominiran jednim ciljem osvajanja sveta. Model koji treba imati na umu je dr Fu Manču, ovde predstavljen kao međunarodni bauk.
Neprijatelja, dakle, kaže ratna propaganda, pokreće samo jedan cilj: osvajanje sveta. On nikada ne pati od ljudskih emocija kao što su strah - strah da bismo ga mogli napasti - ili verovanja da deluje u odbrani, ili od samopoštovanja i želje da sačuva obraz pred sobom, kao i pred drugima. Niti poseduje takve ljudske kvalitete kao što je razum.
Ne, postoji samo još jedna emocija koja ga može pokolebati: superiorna sila će ga naterati da „odustane“. To je zato što, iako je Fu Manču, on je takođe poput Lošeg Momka u vesternu: on će se zgrčiti pred Dobrim Momkom ako je Dobar Momak jak, naoružan do zuba, odlučan u svojoj nameri, itd. Otuda kompleks straha i hvalisanja: strah od navodno neumoljivog i stalnog spletkarenja Neprijatelja; hvalisanje ogromnom vojnom moći Amerike i njenim mešanjem širom sveta, kako bi „obuzdala“, „uništila“ itd. Neprijatelja ili „oslobodila“ „ugnjetavane nacije“
Revizionizam nas sada uči da je ceo ovaj mit, toliko raširen tada, pa čak i sada, o Hitleru i o Japancima, gomila zabluda od početka do kraja. Svaki red u ovom dokazu iz noćne more je ili potpuno lažan ili nije potpuno tačan. Kada bi ljudi saznali za ovu intelektualnu prevaru o Hitlerovoj Nemačkoj, onda bi počeli da postavljaju pitanja, i da istražuju pitanja, o trenutnoj verziji istog mita iz Trećeg svetskog rata. Ništa ne bi brže zaustavilo neposredno bekstvo u rat, niti bi nateralo ljude da ponovo počnu da razmišljaju o spoljnim poslovima, nakon duge orgije emocija i klišea.
Jer se isti mit sada zasniva na istim starim zabludama. I to se može videti u sve većoj upotrebi „minhenskog mita“ od strane hladnih ratnika: stalno ponavljanoj optužbi da je „smirivanje“ „agresora“ u Minhenu „hranilo“ njegovu „agresiju“ (opet, poređenje sa Fu Mančuom ili Divljom zveri), i da je to dovelo do toga da „agresor“, opijen svojim osvajanjima, započne Drugi svetski rat. Ovaj minhenski mit korišćen je kao jedan od vodećih argumenata protiv bilo kakve vrste racionalnog pregovora sa komunističkim nacijama i stigmatizacije čak i najbezazlenijeg težnje ka sporazumu kao „pomirivanja“. Upravo iz tog razloga je veličanstvena knjiga A. DŽ. P. Tejlora „Poreklo Drugog svetskog rata“ verovatno dobila svoju najiskrivljeniju i najfrenetičniju kritiku na stranicama časopisa National Review.
Krajnje je vreme da Amerikanci nauče: da loši momci (nacisti ili komunisti) ne žele nužno rat ili da nameravaju da „osvoje“ svet (njihova nada za „osvajanjem“ može biti strogo ideološka, a ne vojna); da se loši momci mogu plašiti i mogućnosti da ćemo upotrebiti našu ogromnu vojnu moć i agresivni stav da ih napadnemo; da i loši i dobri momci mogu imati zajedničke interese koji omogućavaju pregovore (npr. nijedan ne želi da bude uništen nuklearnim oružjem); da nijedna organizacija nije „monolit“ i da su „agenti“ često samo ideološki saveznici koji se mogu i ne slažu sa svojim navodnim „gospodarima“; i da, konačno, možemo naučiti najdublju lekciju od svih: da domaća politika vlade često nije pokazatelj njene spoljne politike.
Na kraju krajeva, još uvek patimo od Vudro Vilsonove zablude: da „demokratije“ ipso facto nikada neće započeti rat i da su „diktature“ uvek sklone ratu. Bez obzira koliko preziramo domaće programe većine diktatora (a svakako i nacista i komunista), to nema nužno nikakve veze sa njihovom spoljnom politikom: zaista, mnoge diktature su bile pasivne i statične u istoriji i, naprotiv, mnoge demokratije su preuzele vođstvo u promociji i vođenju rata. Revizionizam bi, jednom za svagda, mogao da uništi ovaj Vilsonov mit.
Postoji samo jedna stvarna razlika između sposobnosti demokratije i diktature da vode rat: demokratije se neizbežno mnogo više bave obmanjujućom ratnom propagandom kako bi podstakle i ubedile javnost. Demokratije koje vode rat moraju da proizvode mnogo više propagande kako bi podstakle svoje građane, dok istovremeno mnogo intenzivnije kamufliraju svoju politiku licemernim moralnim obmanama kako bi prevarile birače. Nedostatak potrebe za ovim kod diktatura često čini da njihove politike površno izgledaju ratobornije, i to je jedan od razloga zašto su imale „loš publicitet“ u ovom veku.
Zadatak revizionizma bio je da prodre ispod ovih površnosti i privida do surove stvarnosti koja se krije ispod njih - stvarnosti koja pokazuje, svakako u ovom veku, da su Sjedinjene Američke Države, Velika Britanija i Francuska - tri velike „demokratije“ - gore od bilo koje druge tri zemlje u podsticanju i vođenju agresivnog rata. Razumevanje ove istine bilo bi neprocenjivo u sadašnjoj situaciji.
Konzervativcima nije potrebno podsećanje na krhkost „demokratskog“ mita; sada smo upoznati sa konceptom „totalitarne demokratije“, sa njenom čestom sklonošću masa da tiranišu manjine. Ako konzervativci mogu da vide ovu istinu u unutrašnjim poslovima, zašto ne i u spoljnim poslovima?
Postoje mnoge druge, konkretnije, ali podjednako važne lekcije koje nas revizionizam može naučiti. Hladni rat, kao i Prvi i Drugi svetski rat, pokrenule su zapadne demokratije da bi se mešale u poslove Istočne Evrope. Velika činjenica koja dominira Istočnom Evropom jeste da su manje nacije tamo osuđene na dominaciju, prijateljsku ili ne, od strane Nemačke ili Rusije.
U Prvom svetskom ratu, Sjedinjene Države i Velika Britanija su ratovale delimično da bi pomogle Rusiji da se proširi na deo istočne Evrope kojim su tada dominirale Austro-Ugarska i Nemačka. Ovaj čin našeg mešanja, po cenu bezbrojnih života, kako na Zapadu tako i na Istoku, i ogromnog porasta militarizma, etatizma i socijalizma kod kuće, doveo je do situacije u istočnoj Evropi koja je uvela Sjedinjene Države i Britaniju u Drugi svetski rat, kako bi se sprečilo da Nemačka dominira Istočnom Evropom.
Čim se Drugi svetski rat završio (sa ogromnim posledičnim usponom etatizma, militarizma i socijalizma u Sjedinjenim Državama), SAD i Velika Britanija su osetile da moraju da pokrenu Hladni rat kako bi uklonile Rusiju sa dominacije nad Istočnom Evropom koju je stekla kao prirodna posledica zajedničkog poraza Nemačke. Koliko dugo će se Sjedinjene Države igrati sudbinom američkog naroda, ili čak same ljudske rase, kako bi nametnule rešenje po svom ukusu Istočnoj Evropi? A ako bismo pokrenuli holokaust da bismo „uništili komunizam“, i ako bi (sumnjivo) ostalo Amerikanaca, koliko bi se američki sistem zapravo razlikovao od komunizma?
Hladni rat je imao dva glavna aspekta: pokušaj uspostavljanja hegemonije SAD i Velike Britanije nad Istočnom Evropom i pokušaj suzbijanja nacionalističkih revolucija koje bi izdvojile nerazvijene zemlje iz zapadne imperijalističke orbite. I ovde nam revizionizam Drugog svetskog rata može pružiti važne lekcije. Zato što je u Prvom svetskom ratu Engleska, uz podršku Sjedinjenih Država, krenula u rat protiv Nemačke kako bi pokušala da obuzda važnog trgovinskog konkurenta koji je kasno ušao u imperijalističku igru. Pre Prvog i Drugog svetskog rata, Britanija i Francuska su pokušale da očuvaju svoju imperijalističku dominaciju nad „nesiromašnim“ nacijama Nemačkom i Japanom, koje su kasno ušle u imperijalističku trku.
A sada, posle Drugog svetskog rata, Sjedinjene Američke Države su preuzele imperijalistički skiptar iz oslabljenih ruku Britanije i Francuske. Revizionizam nam tako daje uvid da je Amerika sada postala svetski kolos imperijalizma, podržavajući marionetske i klijentske države širom nerazvijenih područja sveta i žestoko pokušavajući da suzbije nacionalističke revolucije koje bi izdvojile ove zemlje iz američke imperijalne orbite.
Kao što je Garet takođe rekao: „Prešli smo liniju koja leži između republike i imperije.“ Komunizam se udružio sa izuzetno popularnim nacionalnooslobodilačkim pokretima protiv imperijalizma, a Sjedinjene Države, u licemernom ime „slobode“, sada su angažovane u logičnom završetku svoje politike Hladnog rata: pokušaju istrebljenja cele nacije u Vijetnamu kako bi se osiguralo da su mrtvi, a ne crveni – i da bi se sačuvala američka imperijalna moć.
Sve ove lekcije mora nas naučiti revizionizam. Jer revizionizam je, u krajnjoj analizi, zasnovan na istini i racionalnosti. Istina i racionalnost su uvek prve žrtve u svakom ratnom besu; i stoga su, još jednom, izuzetno retka roba na današnjem „tržištu“. Revizionizam unosi u veštački bes svakodnevnih događaja i svakodnevne propagande hladnu, ali u krajnjoj analizi slavnu, svetlost istorijske istine. Takva istina je gotovo očajnički potrebna u današnjem svetu.
Коментари
Постави коментар